vrijdag 23 oktober 2009

timing is ...


En dan gebeurt dit.
Op de stoep voor de kringwinkel staan enige keramieken schotels achteloos op elkaar gestapeld, alsof ze wachten op iemand. Toch heb ik mijn twijfels en ik pols aan de kassa wat die eenzame bloedjes op de stoep te betekenen hebben? Een verkoopster snelt me te hulp, zegt me, ‘Niet aanraken!’, maar het is al te laat, want ze zitten al als een kind op de arm.
‘Oh jee,’ zegt ze. Ik kijk naar M., achter de toonbank. Hij glimlacht. Ik ben vliegensvlug aan het overwegen. Plak er een prijsje op!, wil ik zeggen, maar ik haal me de vernieuwde kringwinkeletiquette voor de geest, en zwijg braaf.
De shopverantwoordelijke doemt op. ‘Dat is voor het stort,’ zegt hij grinnikend.
Ik trek ogen gelijk taloren en opper, ‘Pardon?’, maar hij is ook aardig, legt me de boetepolicy op sluikstorten uit en wacht op weerspraak.
‘Dus ik mag mij over hun lot ontfermen?’, vraag ik voor alle duidelijkheid. De verzamelaar, de genieter, en den-dikken-chançard in mij, danken bij deze de te vondeling legger!

1 opmerking:

didiermaurice zei

lief, travels, het is u gegund, wat je mooi vindt is a joy forever :)