woensdag 4 november 2009

'now he was no longer so sure'


In februari van dit jaar wilde ik het verhaal niet aanvatten. Het telde meer dan veertig pagina’s en ik zou vast insluimeren vóór het einde van pagina drie. Ik zou verschrompeld wakker schrikken tussen teveel kussens en lakens in de geluiddichte hotelkamer. Bovendien ontstemde de allereerste, belangrijkste zin me : Mary Farren went into the gun room one morning about half-past eleven, took her husband’s revolver and loaded it, then shot herself. Dat lokte me toen niet.
Ik bladerde door de pocket, betastte de achteloos achtergelaten bladwijzer, maakte een mentale nota van
Persephone Books Ltd., bladerde het boek nogmaals door en eindigde bij PANIC. Neen, ik zou beginnen bij PANIC, amper tien pagina’s lang, dat moest kunnen; de vermoeidheid van de dag wegschrobbend onder de krachtdouche, moest ik tien pagina’s kunnen volhouden, zonder indommeling. Aldus.
Elf maanden later zit ik op de ochtendtrein, met Daphne du Maurier op schoot. Deze keer ben ik vastbesloten; ik wil weten wat er gebeurt met Mary Farren, ik wil haar motief kennen voor het zichzelf door het hoofd jagen van een kogel; er zijn ochtenden waarop zelfdoding
sense maakt. In twee etappes lees ik NO MOTIVE uit.
Met haar zinnige moordverhalen, verzameld in THE RENDEZVOUS
, treedt du Maurier niet in de eggesporen van A. Christie, ze ploegt de weg. Een warme aanrader als tegengif voor weer en wind buiten, en moordgedachten binnen.

1 opmerking:

Tom Veys zei

mooie recensie doorspekt met je ervaringen