zondag 6 december 2009

ch-ch-changes

Zou het kunnen dat we pas na ons veertigste worden wie we al die tijd waren ? Van alle oefeningen ervoor dacht ik dat ze me zouden leiden naar mezelf, maar veel verder dan krampachtige ademstoten in een hobo kwam ik niet : klonk het niet, dan botste het. Is die jong-zijn-blindheid wellicht de reden dat ik het huis vanmorgen voor het eerst opmerk, terwijl het er al langer staat dan ik oud ben? Kan ik nu pas het petroleumblauwe en het verbrande oranje van de voorgevel aflezen voor wat die waard zijn? Zie ik ons nu eerst glunderen achter ruime vitrineglazen, uitgevend op de chaos van de winkelstraat enerzijds, en een vermoede, mysterieuze stadstuin achterom?
Een aankoop van formaat beperkt zich voorlopig tot een monumentaal grote buffetkast, die in druilerig regenweer wordt geleverd door twee Russische verhuizers van de kringloopshop. Nu weet ik hoe een zwaar mormel te verplaatsen aan de hand van verhuistouw, niet dat ik me geroepen voel. De kleinste van de twee zegt me dat hij zeven talen spreekt, waaronder het Nederlands, kwinkslag, zijn rijzige maat port hem aan voort te maken. Ik sluit de deur op de sympathieke Laurel&Hardy en loop tevreden de vernieuwde woonkamer in. Hierbinnen krijgt de chaos opnieuw zijn beloofde stekje. Vreemd hoe één kast ineens zo kan imponeren.

1 opmerking:

Tom Veys zei

So nice, it keeps me growing ;) :)