zondag 13 december 2009

diventi candida


Jo Lemaire had ‘haar Flouze’ niet bij zich. Dat verleden liet ze lang achter zich, ook al waren de beginjaren van Jo Lemaire tekenend voor het verdere verloop van haar carrière. Ontspannen kuierend en walsend tussen haar handvol muzikanten, doorheen dertig jaar professionele herinneringen, en zich opwarmend aan het kneedbaar collectief geheugen van een beheerst publiek, leidde Jo Lemaire de avond langs magistrale songs, die behalve zalig herkenbaar bijzonder hedendaags klonken. Zich te gepaste tijde bedienend van quelques canards ravissants heeft Jo natuurlijk die stem om van je stoeltje te donderen. Edith Piaf was er en dit vlakke land ruiste niet eerder zo bruisend onstuimig.
Bij wijze van update een grappige song, het perfecte excuus om me nog heel even à Paris te wanen. Let u (onder andere) op 1:54 ver in het filmpje. Tenzij de ribbetjeskoning Amadeus een filiaal in de lichtstad heeft geopend, bungelt er een onmiskenbare Vlaamse lapsus in het Franse chanson-interieur.

Geen opmerkingen: