maandag 14 december 2009

niet alle dingen zijn helaas


Er was een tijd dat het Franse chanson moeiteloos tot in onze noordercontreien doorstootte. De Eddy Mitchells, de Patrick Juvets, de Sheila’s hielden blikkend en blozend stand in de Vlaamse popcharts. Wij kweelden mee : we waren klein, we zaten in botsauto’s, op kermiszondag kregen wij in de lokale danshal toegang. Daar klonken al die glitterende, knipperende discomelodie├źn op. We ademden ze, de jaren zeventig, en huppelden er doorheen alsof het allemaal pas vijfendertig jaar geleden gebeurde, een kruimel tijdspanne in een hemelsbreed universum.
Dat universum daalt anderhalf uur af in multicolor STELLA. De zwart-wit film op het kleine televisietoestel wordt echt het zwijgen opgelegd, als de uitknop wordt ingedrukt; geen gepruts met opnameapparatuur. Je moest naar bed? Tant pis voor het dramatische verloop in de entertainmentbox, je kwam het niet meer te weten. Je ging op bed liggen, tussen bloemetjesbehang en paper scraps van Alain Delon. De karaoke-avant-la-lettre klonk vreemd op, en dan vooral het geschreeuw, geen microfoon nodig als er blond schuimend bier stroomt. Temidden van een andere helaasheid probeert Stella in te slapen, stapt ze met open ogen van kind zijn naar teenager, levert ze zich over aan vriendschap en kalverliefde en ziet ze lakoniek in dat haar bac halen belangrijker is dan la belote winnen van verlopen types in het caf├ę-hotel van haar ouders.
Omdat de (autobiografische) film regisseur SYLVIE VERHEYDE nauw aan het hart ligt, en omwille van de vintage seventies style die van het scherm springt, met gemak de film van het jaar.

Geen opmerkingen: