zaterdag 23 januari 2010

bakstenen # update


najaar 09 - Florette & elizette, wiens namen klinken als een onafscheidelijke tweeling, zijn uit elkaar wonende zusjes. De ene woont rechtover het huis dat ik vroeger bewoonde, de andere bel ik op. Ik vraag haar of ze haar huis verderop in de straat zal verkopen, nadat de duizelingwekkende huurster + onverschrokken man + twee voortvarende kinderen + een resem huisdieren met stille trom het hazenpad kiezen. Het is hoop # 64 op een pand, in een straat die ik ken, in een buurt die me ligt (Ik geloof dat ik stilaan de stad ken als de beste makelaar die er niet eens om geeft).

januari 10 - Florette herkent mijn stem, zelfs na maanden van stilte na mijn eerste verzoek. ‘Ha, gij zijt het! Gij wilt weten wat, zeker?’ Ik begin te lachen, ik houd best van haar gusto. Ze kan me niks verzekeren, ze moet overleggen met haar zoon, maar ze zal Elizette briefen en zo krijg ik vanmorgen te horen dat de einder stilaan roze kleurt. Ik trommel mijn betrouwbare speurneus op om de bakstenen uit vooroorlogse jaren te helpen inspecteren. Ik hoop met gekruiste vingers op de rug dat er weldra sprake is van bruisende idee├źn, gespreide grondplannen, grenen planken en vloeibaar cement. En ook van onverwachte dingen. Onvermijdelijk.

Geen opmerkingen: