zaterdag 16 januari 2010

geiger counter


In mijn studeerkamer overleefde ik. Wij noemden het thuis de ‘kleine kamer’, en dat was zo, in respect tot mijn slaapkamer. Hoe ouder ik werd, hoe gevarieerder het doeleind ervan werd. Ik schreef er een gedicht dat in de jaren zeventig in een tienerblad verscheen, en toen dat gebeurde, toen schaamde ik mij rot. Ik verwerkte er de dood van mijn vader, ik vloekte op mijn destijds lief. Ik loodste vriendjes en vriendinnen mee naar boven, langs een ongeïnteresseerde moeder die enkel oog had voor Jacques Martin op zondag. Ik rookte er pot en dronk er vodka. Het was mijn nest, en van HET HUIS MET DE ZILVERBERKEN tot the scorpions leed ik er en leefde er.
Ik studeerde er ook wel, aan een oude bureeltafel met een trommelrolluik ter afsluiting. De keren dat dat onding dienst weigerde zijn op geen twintig handen te tellen. In de laden rechtsonder propte ik onafgewerkte verhaaltjes, prullen, poëempjes en drek. Liefkozend haalde ik de frommels af en toe tevoorschijn, als de lessen weer eens niet vlotten. Mijn kleine platenspelertje kraakte zich een weg langs eenzame avonden en duistere nachten. Ik sliep zelden in mijn bed dan wel op de vreselijk oncomfortabele sofa die achter mijn bureeltje stond opgesteld, ik hoefde me slechts te smijten. Gewoonlijk mikte ik goed.
Op luie lenteavonden hing ik uit het raam. Ik keek op de canadabomen, die sindsdien zijn omgevallen door ’s mans toedoen. Ik keek ook uit op de duiventil, die in mijn tijd geen duif meer telde, behalve een kat of twee. Aan de andere kant leefden tante M. en peter F. en ik wuifde hen toe, als de gelegenheid dat toestond. Ik liet mijn benen bungelen over het tablet terwijl daar de revue doorheen de jaren passeerden : yes, alice cooper, boudewijn de groot, the cure, kraftwerk.
De kamer is sindsdien weer tot een orde teruggeroepen waarover ik me verwonder. Mijn oude moeder plakte behang over mijn teenageleed, alle vertrouwde meubels zijn weggesleept. De plek is een bergplaats voor spullenhulpzakjes geworden. Het vensterrolluik blijft immer dicht, de echo’s uit het verleden zijn in bittere stilte vereeuwigd, maar radio-activity is gebleven, en dat is hoopvol.

1 opmerking:

didiermaurice zei

'teenageleed, alle meubels zijn weggesleept': fantastische frase, travels! Op naar de midlifecrisis... ?