woensdag 20 januari 2010

social status (111)


10.
De veer was niet groter dan zijn duim en tuimelde wit, als vers vallende sneeuw. Ze warrelde voor hem uit, hoog genoeg om buiten zijn bereik te walsen. Hij stopte kort in zijn voetstappen en keek het betoverende schouwspel na. Als een verleidelijke danseres wiegde de veer heen en weer en schoot ze op een plotse windstoot weer enkele meters hogerop, en verderop. Hij wilde graag de veer grijpen, hij wilde ze zo graag hebben. Hij zou ze op de muur pinnen, ter herinnering aan vandaag. Maar de pluim wervelde een andere kant op. Hoger dan de dakgoot schoot het kleinood, waarbij ze zich efemeer hel aftekende tegen de matgrijze middaglucht.

Geen opmerkingen: