vrijdag 22 januari 2010

zoon van shiva en parvati

Soms is het buitenland een beetje inheems en voelt het binnenland uit den vreemde. Dan babbelen meeuwen in plaats van te krijsen, en fluisteren zandkorrels. In de grijze avonden en ochtenden die januari moeiteloos fabriceert, kan het onverwachte beeld van buddha een dimensie krijgen waar een mens van omver tuimelt, vooral als dat mens niet heeft ontbeten. Dan draait en keert dat wieltje dat het een lieve lust is, totdat de foto een heel klein beetje het gedroomde benadert en de binnenkant van de ziel een weinig zen gonst. [ik wou dat ik in mijn achtertuin zo'n Blankenberge had! - hm] Alstublieft

Geen opmerkingen: