dinsdag 16 februari 2010

delfts blauw

Mijn favoriete boeken in de kast zijn beslist mijn kookboeken. Ik kan mijn hoofd verliezen bij een psychologische roman, ik kan de dag verdoen aan een spannend boek. Ik verzuim afspraken over wetenschapboeken die me gekluisterd houden voor zeer uiteenlopende redenen. Toch kent die passie een duidelijk afgebakend aanvang- en eindpunt. Eén soort boeken doet echter tijd en alles vergeten en dat is wat zit onder de classificatie ‘kookboek’. Als een oorspronkelijke keukenprinses, geregeld geteisterd door onstilbare honger, hang ik over de enkele kookbijbels die ik rijk ben, en die ik, bij wijze van monstering, graag tegen elkaar uitspeel. Iets valt altijd uit die naslagwerken bij te leren, het is niet anders. Er waren generaties goeie koks vóór de bullebakken van deze wereld; ook Nigella haalt ergens de kaas vandaan. [Toegegeven, ik kijk even graag plaatjes in de must have prentenkookboeken, die bij mij niet op de koffietafel liggen, voor de simpele reden dat ik geen koffietafel heb.]
Gisteren waren het de anekdotes rond de Noord-Afrikaanse kruidenmengeling ras-el-hanout die me in hun ban hielden (ik moet die mengeling eens uitproberen – tot lavendel en Spaanse Vlieg, het insect (!), worden erin vermalen…. He, excuse me?). Vandaag heb ik een verdroogde rode kool op de bergplank ontdekt die nu eigenlijk wel de pot in hoort... rode kool. Help! Maar gelukkig is er mijn volgeladen boekenplank en groet ik onderweg naar soelaas suggesties : rode kool op Engelse manier, rode kool met appel van Carême (ook à la Valencienne genaamd), en wat dacht u van rode kool van de hertogin van Orléans? Als het al niet de verbeelding tart, dan toch de smaakpapillen? Al deze recepten gebruiken appel, dus kan ik evenzogoed mijn geheugen raadplegen en me herinneren hoe ma thuis de rode kool blauw liet stoven, azijn en appel toevoegde en stevig bijkruidde met peper en zout. Rode kool met aardappelen en ‘sosissen’, weet u nog?
Mrs. Beeton ging met die werkwijze akkoord. Zij besteedde ‘eerder meer dan één uur’ aan het garen van de kool. De kostprijs ervan berekende ze op 4dimes, rond 1860, weliswaar. Ik heb dus nog de tijd om even naar buiten te wippen, en blauw betaal ik mij ook vandaag niet. Cheers!

2 opmerkingen:

Tom Veys zei

Schitterend, om de vingers van af te likken.

Jean Pierre zei

Zo uitgedroogd ziet hij er ook weer niet uit.
Wij zijn onze keuken aan het vernieuwen en zitten nu reeds een maand in een half afgewerkte keuken. Ik zal blij zijn als ik terug naar de potten en pannen kan terugkeren.

Ik vind het mooi dat je de schoonheid van etenswaren toont. Je kan er soms evenveel van genieten als van het eten zelf.