donderdag 4 februari 2010

knieval voor een compromis


(afgelopen maandag) - Als alles op rolletjes loopt, dan bestaat de kans dat iets aan de geest begint te knagen, omdat patronen uit jeugdjaren willens nillens de kop opsteken. Het overkomt me dus dat ik door de ijzige straten van de stad kuier, terug van het belastingenkantoor en van het stadhuis, alwaar officiële documenten moeten worden aangevraagd, in het licht van de aankoop van een woonhuis.
Het is marktdag, de opkomst van de marktkramers is schraal, want het heeft gesneeuwd en geijseld. De kippetjes in de braadwagen ruiken lekker, maar mijn gedachten zijn elders, bij het nakende moment van de ondertekening van de verkoopsovereenkomst namelijk. Ik bevecht mijn angst naarstig met het koppig doornemen van de officiële lettertjes, daarin bijgestaan door de notaris-assistente, bless her. Ze heeft het in een recent verleden niet onder de markt gehad met me, want bij de laatste onderhandelingen sprong de nauwkeurig uitgewerkte overeenkomst af, nadat bleek dat de verkoper-advokaat vergeefs (mijn) zakken poogde te rollen.
Nu is het weer zover, deze keer zonder inmenging van een sneue makelaar, rechtstreeks van de producent, so to speak. Het contact met de verkopers is goed verlopen, zeer goed zelfs. Opgelucht begin ik te geloven dat vastgoed ook voor mij is weggelegd, dat ik mag geloven in de droom van een in bloemetjesbehang ingepakte baksteen. Ik loop de brugstraat naar beneden en merk in mijn voorzichtig enthoesiasme uiteraard niet dat ik me met crêpe zolen over een glimmend waterrooster waag. Pardaf.
Een man in een rode jas snelt ter hulp, vraagt of ik kan staan. Hemeltje, ja! Ik verwachtte een kletterende valpartij, maar iets behoedde me daarvan, ik ga niet helemaal onderuit. Ik sta warempel makkelijk rechtop en kijk naar de madammen van de markt, die met hondjes aan leibanden vanuit een wazige verte polsen of ik nog kan lopen. Jawel, hoor! Ik wrijf over de linkerknie, geen onherstelbare schade. Ik hang mijn tas recht, druk mijn schouders parmantig achteruit en bedenk eigenzinnig, wie deed het me voor, een knieval voor een compromis?

1 opmerking:

didiermaurice zei

dat maakt ons blij, ...altijd een beetje thuiskomen en nu gij.