vrijdag 5 februari 2010

oh my go'ness


Ze lijkt niet echt op shirley t., mijn eigen shirli, maar omdat ze bij voornaam zo wordt genoemd, springt de kop van het kindsterretje uit de jaren dertig van de vorige eeuw in mijn hoofd. Niet alleen aan de blonde pijpenkrullen, aan het grappige kuiltje in de wang, de glinstering in de ogen en het parmantig meewiegen op de moeiteloos gekweelde melodieën, word ik herinnerd. Plots zit ik weer op zaterdagmiddag op de bank thuis voor de zwart-witte televisie, een dekentje over mijn benen gespreid, ma in de weer in de keuken. Zometeen koffie voor haar, een warme chocolademelk voor mij, omdat het weekend is voor elk een taartje. Ik geniet, ik ben nog van een leeftijd dat ik me een heel klein beetje shirley temple voel, tapdans inclusief.

Maar vandaag is een grijze dag. In plaats van op de fluwelen bank, zit ik op een hard plastieken stoeltje, totdat de andere shirli, shirli dee, me toelaat in het rijk der woonkredieten dat zij lokaal beheert. Hoe vaak was ik hier eerder? Nog net op één hand te tellen. In mijn tas de gevraagde documenten, bewijzen, aktes en brieven. Nog even diep ademhalen vooraleer ik aan de keuringstafel aanschuif en de letters en de cijfers mag spuien, geen één te veel, of te weinig, terwijl shirli dee noteert, niet speculeert, en berekent, tot twee cijfers na de komma. De tijd tikt, de telefoon gaat over, één keer, twee keer, drie keer. Shirli dee is specialiste, iedereen wil bij shirli zijn. Ik houd mijn adem in.

En werkelijk, mijn geduld wordt beloond. De computer maakt een telsom en een deling en bloklettert zwart op wit dat ik kredietwaardig ben, en nu mag kiezen hoeveel jaren ik eraan herinnerd wil worden, maand na lieve maand. Mijn (typografische!) passie voor cijfers niet te na gesproken, teveel maanden om op te noemen. Ik speur shirli’s bleke gezicht af, purend naar een blijk van consideratie of emotie, maar de plichtbewuste dame heeft in haar diensttijd al zoveel kredieten aangevraagd, dat de lol er voor haar wel uit is. Computer zegt ja, of computer zegt nee! Opwindender dan dat is het antwoord niet, terwijl voor mij nu toch een deur opendraait. De deur naar 64.

1 opmerking:

Nadja Norden zei

Dag Traveling,
Een herinnering aan Shirley Temple, hoe aardig. Je zou ook een voornaam mogen hebben voor je Internetuitwisselingen. Wat mij betreft liever een Vlaamse voornaam, maar Shirley is ook niet mis. Nu lees ik met aandacht je wel en wee met de aankoop van een woning,64. Ge zijt aan iets begonnen, ik vermoed dat daar zoveel aan te renoveren is. Kan je dan nog reizen? Hier alvast een tip voor een reis die geen geld kost: Surf naar “De reis naar jezelf” http://dereisnaarjezelf.blogspot.com van mijn vriendin Sam, en meteen ook naar haar “Treingezichten” http://treingezichten.blogspot.com De trein nemen is altijd een beetje reizen, een gang door de kathedraal “Antwerpen Centraal” ook al. Laat je niet onbetuigd, ik verheug me als je me schrijft.
Prettige dag nog,
Nadja
<3