vrijdag 26 februari 2010

zusje

Zonen en dochters vliegen uit. Doordrongen van het nakende coming of age-syndroom, stapt de zoon des huizes weg. Gewoon. Naar school. En straks de vrijdagavond en het weekend tegemoet. Aan de ontbijttafel enkele verplichte house-nummertjes, hij met glunderende ogen, ik met een brok in de keel. Ze zijn zo schoon aan het worden, die jonge madammen en meneren die met een beetje geluk de nieuwe wereld(en) inluiden. Niet dat hij het gehoord wil hebben, en nog veel minder gevoeld; de vijf-meter-radius ‘van men erf!’ blijft van toepassing. Maar het is een afstand die ik met plezier houd. Ieder zijn terrein, tenslotte.
Bloedverwante wedijver met zijn grote broer kent de zoon niet. Mijn eigen ‘grote broers-kleine zus’ jaren zijn in die zin over dat zij en ik heden minder van elkaar verschillen dan destijds het geval was. En alhoewel ik nooit een zus heb gehad, ze ook niet heb gemist, heb ik het me altijd een beetje afgevraagd. Zijn zussen spiegelbeelden in elkaars verlengde of mekaar weerkaatsend? Ijveren ze om aandacht, zijn ze ziekelijk jaloers, kan het hen echt niet schelen? Fascinerend, op zijn minst. En wat fijn, en spannend, om zomaar ineens, met het grootste gemak van de wereld, er een zusje bij te krijgen. Cheers, M.

Geen opmerkingen: