Travels with my Son

au revoir

2010-03-13T09:19:00.004+01:00

au revoir. au revoir. now it's over to woolf. & bell.

aliens

2010-03-05T20:06:00.003+01:00

Gawdon Bennet! maybe, who knows? somethink' else is cookin'... OK?

maart met een staart

2010-03-03T06:32:00.004+01:00

Bloggen en ervoor worden erkend is van in den beginne een beetje strijd leveren gebleken. Zolang leescijfers flaneren, is de auteur welgezind. Maar twijfel is een funny thing, en een mens kan net zolang wedijveren met een monddood lezerspubliek. Het is vreselijk singulier, en daardoor ook vereenzamend. Me eenzaam voelen is niet wat ik wil.

Ik ben, al jullie trouwe lezers, bijzonder dankbaar voor het weerkeren op dit blog. Ik heb het me (te) vaak afgevraagd, wat is het wat jullie bindt? Ik geef toe, het afgelopen halfjaar is het jullie stille aanwezigheid in de statistiekcoulissen geweest, die me erbij heeft gehouden. Nu heb ik besloten dat het koekeloeren me net iets te zwaar valt om op deze manier verder te zetten.
Daarom heb ik besloten het travelswithmyson-bijltje erbij neer te leggen. Het is mooi geweest, spannend, verrassend en verrijkend. Ik ben tegen fijne mensen aangelopen, waarvan ik hoop dat ik ze in het echte leven blijf ontmoeten. Tom Waits zegt het treffend : “I don’t have a drinking problem, except when I can’t get a drink.” Dat is vast een onderliggende toedracht van bloggen, op café gaan zonder bier.
En dan ga ik nu een frisse pint halen.
Yours, n@

wat schoon is

2010-02-28T20:03:00.010+01:00

TOM FORD’s (Amerikaans modeontwerper) lange speelfilmdebuut, gebaseerd op Christopher Isherwood’s roman uit de jaren zestig (20ste eeuw) A SINGLE MAN, is een oesterparel om te bekijken en te beluisteren, maar de schelp is minstens zo belangrijk. Isherwood hield van mannen, slaagde erin die lichamelijke fascinatie om te zetten naar tijdloze liefde, en hier nu is een film die die schoonheid probeert te vatten. Ford zelf steekt het ook niet weg, maar slaagt er wel in de aandacht van de kijker naar die details te leiden die emotie emaneren in oorzakelijk verband. Als kunst een benadering is van het leven, en een kritiek wil zijn op het leven op zich, dan is schoonheid van een gelukzaligheid die niet kan worden verbroken. Moge Julianne Moore dan fataal zijn en Colin Firth one perfect George. Traag, klassiek. En een geweldige muzikale score.

zusje

2010-02-26T11:51:00.006+01:00

Zonen en dochters vliegen uit. Doordrongen van het nakende coming of age-syndroom, stapt de zoon des huizes weg. Gewoon. Naar school. En straks de vrijdagavond en het weekend tegemoet. Aan de ontbijttafel enkele verplichte house-nummertjes, hij met glunderende ogen, ik met een brok in de keel. Ze zijn zo schoon aan het worden, die jonge madammen en meneren die met een beetje geluk de nieuwe wereld(en) inluiden. Niet dat hij het gehoord wil hebben, en nog veel minder gevoeld; de vijf-meter-radius ‘van men erf!’ blijft van toepassing. Maar het is een afstand die ik met plezier houd. Ieder zijn terrein, tenslotte.

Bloedverwante wedijver met zijn grote broer kent de zoon niet. Mijn eigen ‘grote broers-kleine zus’ jaren zijn in die zin over dat zij en ik heden minder van elkaar verschillen dan destijds het geval was. En alhoewel ik nooit een zus heb gehad, ze ook niet heb gemist, heb ik het me altijd een beetje afgevraagd. Zijn zussen spiegelbeelden in elkaars verlengde of mekaar weerkaatsend? Ijveren ze om aandacht, zijn ze ziekelijk jaloers, kan het hen echt niet schelen? Fascinerend, op zijn minst. En wat fijn, en spannend, om zomaar ineens, met het grootste gemak van de wereld, er een zusje bij te krijgen. Cheers, M.

be fairing

2010-02-26T11:04:00.005+01:00

[those were the happiest...]

2010-02-24T06:17:00.002+01:00

[21102010:10:28:14]

2010-02-21T10:37:00.001+01:00

tussen rijsel en toerkonje...

2010-02-20T07:57:00.010+01:00

... ligt Robaais, een overblijfsel uit het graafschap Vlaanderen, waar een boekenverkoper voor de camera wegduikt tussen zijn boeken, een stoffenwinkel stinkt naar mottenballen, een baal grof linnen in de gang van de winkel met draperies uitrust, het grand hôtel druipt van de vergane glorie, reus pierre in de hal van het eclectische stadhuis op Godot wacht, dmaurice voor de bloemenwinkel floreert, mos op het arduin van het hôtel de ville welig tiert, (bloomsbury!) fijngekapte tegelvloer in de chapellerie op de grote laan werd gegoten, een art-deco zwembad is omgebouwd tot kunsttempel. Ouderwetse degelijkheid en verkapte waanzin in een Noord-Franse grensstad waar in het voorjaar de baan wordt vrijgemaakt voor moedige cyclistes.

dramatis personae

2010-02-19T19:11:00.013+01:00

(Vanessa Bell paints kitchen maid in CHARLESTON FARMHOUSE)
In Sussex (UK) staat een huis, een boerenhoeve. In de vroeg 20ste eeuw woonden daar Vanessa en Clive Bell; zij kregen twee zonen. Met kunstenaar Roger Fry kende Vanessa een korte liefdesromance, waarna zij verliefd werd op de ambigue schilder Duncan Grant. Zij kregen samen een dochter.

(plate by Duncan Grant for Omega Workshops)
Vanessa Bell was schilder en decoratief kunstenaar. In CHARLESTON FARMHOUSE, de boerenhoeve waarvan sprake, schilderde zij muren en meubilair in de inmiddels als Bloomsbury bekend geraakte stijl. Vanessa was tevens zus van Virginia Bell. Na diens huwelijk met Leonard Woolf, socialist, literair en politiek journalist én uitgever werd Virginia Woolf onder haar getrouwde naam bekend als één van de meest imaginatieve en creatieve schijvers van de twintigste eeuw.
(The Kitchen by Duncan Grant)
CHARLESTON FARMHOUSE werd in de vooroorlogse periode (WOI) het schouwtoneel van samenkomsten die bewoners en bezoekers verenigden in sociaal-politieke en kunstzinnige debatten. Schrijver Lytton Strachey, journalist Desmond McCarthy, auteur E.M. Forster, econoom Maynard Keynes waren er graag geziene gasten en beïnvloeden elk op hun eigen manier de Bloomsbury geest.
In La Piscine te Roubaix (F) loopt de tentoonstelling BLOOMSBURY GROUP inmiddels ver ten einde. Het is met name de geest van CHARLESTON die de verzorgde expositie oproept, en op een bepaalde manier is de achtergrond van La Piscine het perfecte schouwtoneel voor de herinnering aan hoe, behalve elkaar bekampen, kunst, politiek en sociaal-economisch engagement zich ook kunnen verenigen. Indien u er voor 28 februari 2010 nog de tijd voor overhoudt, dan is een bezoek aan CONVERSATION ANGLAISE bijzonder de moeite waard.
Een zalige P.S. : de menukaart in de met stijl uitgebate taverne biedt Bloomsbury getinte English dishes aan, o.a. verzorgd door Patisserie Meert uit Lille, en waar yours, truely helemaal warm van werd...

[08022010:08:13:02]

2010-02-19T07:58:00.000+01:00

het wiel

2010-02-18T19:50:00.006+01:00

Ik kan het niet laten, en ik ben geeneens kind van the Beatles ! Maar ze roepen precies dat op wat velen voelen bij the Beatles, toch? En waarom ze nu net vanavond komen aanzetten? Misschien omdat e. en ik gisterenavonden bazelden bij en ons verbaasden over de foute ‘compostie’ letterprint tegen de wand, in museum Magritte? Het blijft strijden, dat Frans-Nederlands; Magritte zou er zijnen frak aan hebben geveegd, en dat was net wat we erbij wilden voelen. Absurditeit kent geen grenzen, wordt iets anders als het aan definitie wordt onderworpen. Niet dus. Met het complete seizoen 1 van MAD MEN in mijn achterhoofd en Bloomsbury (laatste poging) up front, well, who’s gonna tell us off?

delfts blauw

2010-02-16T16:30:00.009+01:00

Mijn favoriete boeken in de kast zijn beslist mijn kookboeken. Ik kan mijn hoofd verliezen bij een psychologische roman, ik kan de dag verdoen aan een spannend boek. Ik verzuim afspraken over wetenschapboeken die me gekluisterd houden voor zeer uiteenlopende redenen. Toch kent die passie een duidelijk afgebakend aanvang- en eindpunt. Eén soort boeken doet echter tijd en alles vergeten en dat is wat zit onder de classificatie ‘kookboek’. Als een oorspronkelijke keukenprinses, geregeld geteisterd door onstilbare honger, hang ik over de enkele kookbijbels die ik rijk ben, en die ik, bij wijze van monstering, graag tegen elkaar uitspeel. Iets valt altijd uit die naslagwerken bij te leren, het is niet anders. Er waren generaties goeie koks vóór de bullebakken van deze wereld; ook Nigella haalt ergens de kaas vandaan. [Toegegeven, ik kijk even graag plaatjes in de must have prentenkookboeken, die bij mij niet op de koffietafel liggen, voor de simpele reden dat ik geen koffietafel heb.]
Gisteren waren het de anekdotes rond de Noord-Afrikaanse kruidenmengeling ras-el-hanout die me in hun ban hielden (ik moet die mengeling eens uitproberen – tot lavendel en Spaanse Vlieg, het insect (!), worden erin vermalen…. He, excuse me?). Vandaag heb ik een verdroogde rode kool op de bergplank ontdekt die nu eigenlijk wel de pot in hoort... rode kool. Help! Maar gelukkig is er mijn volgeladen boekenplank en groet ik onderweg naar soelaas suggesties : rode kool op Engelse manier, rode kool met appel van Carême (ook à la Valencienne genaamd), en wat dacht u van rode kool van de hertogin van Orléans? Als het al niet de verbeelding tart, dan toch de smaakpapillen? Al deze recepten gebruiken appel, dus kan ik evenzogoed mijn geheugen raadplegen en me herinneren hoe ma thuis de rode kool blauw liet stoven, azijn en appel toevoegde en stevig bijkruidde met peper en zout. Rode kool met aardappelen en ‘sosissen’, weet u nog?

Mrs. Beeton ging met die werkwijze akkoord. Zij besteedde ‘eerder meer dan één uur’ aan het garen van de kool. De kostprijs ervan berekende ze op 4dimes, rond 1860, weliswaar. Ik heb dus nog de tijd om even naar buiten te wippen, en blauw betaal ik mij ook vandaag niet. Cheers!

sneeuw, flikken en oud fruit

2010-02-15T09:47:00.004+01:00

woolf en bell zijn naar goeie gewoonte van hun koers afgeweken. Bloomsbury in Roubaix werd het niet, verdwalen in Beersel des te meer. En dat in zo’n weer…

mi amas vin

2010-02-14T07:12:00.006+01:00

greenwich nmm
roza ceramica proef
winkelpui oudenaarde
hold your waffle

♥ penny rug ♥, ofte, traveling, in huis en erbuiten

2010-02-13T09:37:00.008+01:00

Vanaf de vroeg 19de eeuw kwam quilting, al dan niet geappliqueerd, volop in zwang. Vaak gedwongen door nood en geleid door een gebrek aan materialen, ontwikkelden meestal vrouwen zich tot fantasierijke naaivirtuozen. Nadat het dagelijks werk in en om het huis was geklaard, de vele kinderen in bed waren gestopt, en de mannen zich in gedachten verzonken op zichzelf terugtrokken, kwam voor de vooruitziende vrouw van die tijd haar moment de gloire, gewoonlijk in het gezelschap van alle andere vrouwen in de gemeenschap.

Het textiel dat niet meer kon worden gedragen of gebruikt, werd tot op de draad gerecycleerd. De beste stukken verdwenen in de lapjesmand in afwachting van heuse verhalenquilts, de restanten werden fijngeplukt en nestelden zich als vulling in kussens en matrassen. Lapjes scheerwol, via een viltingsproces gewassen en gewreven tot gevarieerde vormen en dessins, vonden hun weg naar penny rugs. Hiertoe gebruikten de dames muntstukken, pennies, om ronde stukjes vilt te knippen en de cirkels met een dekensteek tot een matje, a rug, aan elkaar te rijgen.
De matjes belandden niet op de vloer. Ze kregen een faire bestemming tegen de muur en genoten een decoratieve functie ter bescherming van stoelen, tafels en bedden, hierdoor de uitspraak van textielkunstenaar William Morris initiërend: 'have nothing in your home, which you do not know to be useful or believe to be beautiful' [Morris liet zich in zijn werk overigens inspireren door de ijver van de generaties voor hem]. Vanmorgen vroeg stoot yours, truely onverhoeds op een antieke penny rug, en wordt erdoor herinnerd aan de hexagonale lapjesdeken die geduldig als papier in de mand wacht op aandacht. Niet eens halfweg met het aan elkaar haken van de hexagone deeltjes, voelt zij zich bij deze hernieuwd in enthousiasme. Dat, en natuurlijk ook vanwege de verlichting in deze donkere wintermaanden. Ne groten merci.

love lies bleeding (111)

2010-02-11T12:23:00.002+01:00

11.

“Ik mis je, Zeger. Waar ben je, vertel me waar je bent! Mijn hart ligt kil en verlaten te kloppen, maar hoelang gaat het nog door met kloppen? Hoelang nog ontbeer ik jouw blik, jouw kussen, jouw zijn?
Ik kan niet beginnen te beschrijven hoe anders de wereld eruitziet zonder jou, zonder je rust, zonder je berusting. Ik had niet durven dromen dat je leegte het laatste restje van mij zou vernietigen, zoals een pantserwagen alle leven vernielt onder de rupsen. Nochtans is dat wat gebeurde. Ik lig verpletterd, het bloed dat ik stortte is opgedroogd.
Ik ben niet langer boos, Zeger. Ik vraag je, kom terug. Kom terug, naar huis.”

Bring on the m(a)(e)n, mad as hell

2010-02-10T18:38:00.002+01:00

t r i v i a
Teruggaan naar de tijd dat mannen mannen waren, en vrouwen rokjes… dat moet MAD MEN zijn. Eindelijk de serie bemachtigd, en nu dus niet meer inslapen op de bank (omdat zo’n series gewoon te lààt lopen, op televisie). Misschien kom ik van een kale reis thuis? Misschien steek ik wat op? Office life on an endless repeat? Yes, please!
Alweer frivool fonkelende, ronddraaiende, smeltende sneeuw getrotseerd, en is dit wellicht een betekenisvolle factor in het broeikaseffect? Of is dit gewoon een strenge winter, zo één als deze waarin yours, truely werd geboren?
Voelt u het ook kriebelen, die Valentijn, of komt hij inmiddels de strot uit, vanwege teveel commercie?
Of voelt u totaal niets? Niets verbaast me.
Alhoewel.
Niets…

ketje

2010-02-07T07:38:00.003+01:00

klik de foto aan en ontdek op het naamplaatje wie mijn onvergelijkelijk disgenoot bleek, chez friture léon?

oh my go'ness

2010-02-05T05:18:00.003+01:00

Ze lijkt niet echt op shirley t., mijn eigen shirli, maar omdat ze bij voornaam zo wordt genoemd, springt de kop van het kindsterretje uit de jaren dertig van de vorige eeuw in mijn hoofd. Niet alleen aan de blonde pijpenkrullen, aan het grappige kuiltje in de wang, de glinstering in de ogen en het parmantig meewiegen op de moeiteloos gekweelde melodieën, word ik herinnerd. Plots zit ik weer op zaterdagmiddag op de bank thuis voor de zwart-witte televisie, een dekentje over mijn benen gespreid, ma in de weer in de keuken. Zometeen koffie voor haar, een warme chocolademelk voor mij, omdat het weekend is voor elk een taartje. Ik geniet, ik ben nog van een leeftijd dat ik me een heel klein beetje shirley temple voel, tapdans inclusief.

Maar vandaag is een grijze dag. In plaats van op de fluwelen bank, zit ik op een hard plastieken stoeltje, totdat de andere shirli, shirli dee, me toelaat in het rijk der woonkredieten dat zij lokaal beheert. Hoe vaak was ik hier eerder? Nog net op één hand te tellen. In mijn tas de gevraagde documenten, bewijzen, aktes en brieven. Nog even diep ademhalen vooraleer ik aan de keuringstafel aanschuif en de letters en de cijfers mag spuien, geen één te veel, of te weinig, terwijl shirli dee noteert, niet speculeert, en berekent, tot twee cijfers na de komma. De tijd tikt, de telefoon gaat over, één keer, twee keer, drie keer. Shirli dee is specialiste, iedereen wil bij shirli zijn. Ik houd mijn adem in.

En werkelijk, mijn geduld wordt beloond. De computer maakt een telsom en een deling en bloklettert zwart op wit dat ik kredietwaardig ben, en nu mag kiezen hoeveel jaren ik eraan herinnerd wil worden, maand na lieve maand. Mijn (typografische!) passie voor cijfers niet te na gesproken, teveel maanden om op te noemen. Ik speur shirli’s bleke gezicht af, purend naar een blijk van consideratie of emotie, maar de plichtbewuste dame heeft in haar diensttijd al zoveel kredieten aangevraagd, dat de lol er voor haar wel uit is. Computer zegt ja, of computer zegt nee! Opwindender dan dat is het antwoord niet, terwijl voor mij nu toch een deur opendraait. De deur naar 64.

knieval voor een compromis

2010-02-04T18:08:00.004+01:00

(afgelopen maandag) - Als alles op rolletjes loopt, dan bestaat de kans dat iets aan de geest begint te knagen, omdat patronen uit jeugdjaren willens nillens de kop opsteken. Het overkomt me dus dat ik door de ijzige straten van de stad kuier, terug van het belastingenkantoor en van het stadhuis, alwaar officiële documenten moeten worden aangevraagd, in het licht van de aankoop van een woonhuis.
Het is marktdag, de opkomst van de marktkramers is schraal, want het heeft gesneeuwd en geijseld. De kippetjes in de braadwagen ruiken lekker, maar mijn gedachten zijn elders, bij het nakende moment van de ondertekening van de verkoopsovereenkomst namelijk. Ik bevecht mijn angst naarstig met het koppig doornemen van de officiële lettertjes, daarin bijgestaan door de notaris-assistente, bless her. Ze heeft het in een recent verleden niet onder de markt gehad met me, want bij de laatste onderhandelingen sprong de nauwkeurig uitgewerkte overeenkomst af, nadat bleek dat de verkoper-advokaat vergeefs (mijn) zakken poogde te rollen.
Nu is het weer zover, deze keer zonder inmenging van een sneue makelaar, rechtstreeks van de producent, so to speak. Het contact met de verkopers is goed verlopen, zeer goed zelfs. Opgelucht begin ik te geloven dat vastgoed ook voor mij is weggelegd, dat ik mag geloven in de droom van een in bloemetjesbehang ingepakte baksteen. Ik loop de brugstraat naar beneden en merk in mijn voorzichtig enthoesiasme uiteraard niet dat ik me met crêpe zolen over een glimmend waterrooster waag. Pardaf.
Een man in een rode jas snelt ter hulp, vraagt of ik kan staan. Hemeltje, ja! Ik verwachtte een kletterende valpartij, maar iets behoedde me daarvan, ik ga niet helemaal onderuit. Ik sta warempel makkelijk rechtop en kijk naar de madammen van de markt, die met hondjes aan leibanden vanuit een wazige verte polsen of ik nog kan lopen. Jawel, hoor! Ik wrijf over de linkerknie, geen onherstelbare schade. Ik hang mijn tas recht, druk mijn schouders parmantig achteruit en bedenk eigenzinnig, wie deed het me voor, een knieval voor een compromis?

[31012010:14:09:50]

2010-01-31T18:35:00.006+01:00

witte bonen patties
+ spanakopita
= lunch

mag het ...

2010-01-30T08:04:00.008+01:00

... een laatste keer terugkijken op 2009? traveling ...

... halle-paris-groningen-lessines
enghien-brugge-geneve-london
brussel-brussel-brussel-london ...

nostalgie

2010-01-29T06:42:00.007+01:00

CENTRAAL STATION BRUSSEL - Op perron zes geurt het even na achten (’s morgens) naar geroosterd kippenvel. Dat verleidelijke aroma voert me terug naar de pagina’s van SJORS VAN DE REBELLENCLUB, en naar een stripfiguurtje erin, dat me ergerde en bekoorde.
Billie Turf kwam uit een Engelse kostschool onze lage landen binnengewaaid en zaaide zachte terreur. De bedrieglijk snobistische Billie haatte studeren, gedroeg zich lafhartig en onwaardig, terwijl zijn ziekelijke zelfgerichtheid zich uitte in gedroomde vreetscenario’s. Billie was altijd op jacht naar bakblikken vol roomtaartjes, overvloedig smeltende ijsjes en heerlijk gebraden kippetjes. Alle mogelijke truuks bedacht de verwaande Billie om aan de dwangmaat van zijn vraatzucht tegemoet te treden. Door zijn onhandige toedoen belandden de geroosterde vogels op onnavolgbare plekken als verwarmingstoestellen en verluchtingssystemen, vanwaar de hemelse geur zich een weg doorheen de hoge klaslokalen kringelde. Terwijl de ergerlijk dikke knaap ongeïnteresseerd uit zijn schoolbank hangend rekensommetjes probeerde te ontlopen en meedogenloos (met de zweep) gestraft werd omwille van zijn onsportieve gedrag, had hij gewoonlijk slechts het snuffelen. [Billie had overigens een complice in de meisjesschool verderop : Bessie, zijn al even gretige zus.]
Vandaag roept Billie enigszins het karakter Basil Fawlty bij me op. Ook voor Mista Fawlty voelde ik zowel medelijden als antipathie. Qua lichaamsbouw liggen beide karakters mijlenver van elkaar af, maar ook Basil ventroliqueerde zijn frustratie al dan niet met effect weg, ook Engeland’s minst (of meest) geliefde hoteluitbater leed aan gewichtigdoenerij, en ook arme Basil kreeg gewoonlijk het deksel op de neus. Some mothers do ‘ave ‘em…
(foto originals:argusvlinder.com)

sleutelbos in nieuw kleedje

2010-01-26T06:12:00.000+01:00

pink memory

2010-01-25T06:07:00.011+01:00

have a glass...
... be merry...
...find your prayer...
...beam the light...
...and then the light...
...and then some...
...bon appétit...
...and thank you, friends

even small stars...

2010-01-24T12:32:00.007+01:00

... pose ...
... show off ...
... are shy ...

bakstenen # update

2010-01-23T16:31:00.002+01:00

najaar 09 - Florette & elizette, wiens namen klinken als een onafscheidelijke tweeling, zijn uit elkaar wonende zusjes. De ene woont rechtover het huis dat ik vroeger bewoonde, de andere bel ik op. Ik vraag haar of ze haar huis verderop in de straat zal verkopen, nadat de duizelingwekkende huurster + onverschrokken man + twee voortvarende kinderen + een resem huisdieren met stille trom het hazenpad kiezen. Het is hoop # 64 op een pand, in een straat die ik ken, in een buurt die me ligt (Ik geloof dat ik stilaan de stad ken als de beste makelaar die er niet eens om geeft).

januari 10 - Florette herkent mijn stem, zelfs na maanden van stilte na mijn eerste verzoek. ‘Ha, gij zijt het! Gij wilt weten wat, zeker?’ Ik begin te lachen, ik houd best van haar gusto. Ze kan me niks verzekeren, ze moet overleggen met haar zoon, maar ze zal Elizette briefen en zo krijg ik vanmorgen te horen dat de einder stilaan roze kleurt. Ik trommel mijn betrouwbare speurneus op om de bakstenen uit vooroorlogse jaren te helpen inspecteren. Ik hoop met gekruiste vingers op de rug dat er weldra sprake is van bruisende ideeën, gespreide grondplannen, grenen planken en vloeibaar cement. En ook van onverwachte dingen. Onvermijdelijk.

zoon van shiva en parvati

2010-01-22T17:22:00.004+01:00

Soms is het buitenland een beetje inheems en voelt het binnenland uit den vreemde. Dan babbelen meeuwen in plaats van te krijsen, en fluisteren zandkorrels. In de grijze avonden en ochtenden die januari moeiteloos fabriceert, kan het onverwachte beeld van buddha een dimensie krijgen waar een mens van omver tuimelt, vooral als dat mens niet heeft ontbeten. Dan draait en keert dat wieltje dat het een lieve lust is, totdat de foto een heel klein beetje het gedroomde benadert en de binnenkant van de ziel een weinig zen gonst. [ik wou dat ik in mijn achtertuin zo'n Blankenberge had! - hm] Alstublieft

social status (111)

2010-01-20T10:30:00.001+01:00

10.
De veer was niet groter dan zijn duim en tuimelde wit, als vers vallende sneeuw. Ze warrelde voor hem uit, hoog genoeg om buiten zijn bereik te walsen. Hij stopte kort in zijn voetstappen en keek het betoverende schouwspel na. Als een verleidelijke danseres wiegde de veer heen en weer en schoot ze op een plotse windstoot weer enkele meters hogerop, en verderop. Hij wilde graag de veer grijpen, hij wilde ze zo graag hebben. Hij zou ze op de muur pinnen, ter herinnering aan vandaag. Maar de pluim wervelde een andere kant op. Hoger dan de dakgoot schoot het kleinood, waarbij ze zich efemeer hel aftekende tegen de matgrijze middaglucht.

[made out of wood]

2010-01-20T10:23:00.005+01:00

net van het net geplukt ; dat is ’s wat anders dan ‘daar gaat ze’… lang geleden, kurt, en hello raw beatle!

geiger counter

2010-01-16T19:04:00.009+01:00

In mijn studeerkamer overleefde ik. Wij noemden het thuis de ‘kleine kamer’, en dat was zo, in respect tot mijn slaapkamer. Hoe ouder ik werd, hoe gevarieerder het doeleind ervan werd. Ik schreef er een gedicht dat in de jaren zeventig in een tienerblad verscheen, en toen dat gebeurde, toen schaamde ik mij rot. Ik verwerkte er de dood van mijn vader, ik vloekte op mijn destijds lief. Ik loodste vriendjes en vriendinnen mee naar boven, langs een ongeïnteresseerde moeder die enkel oog had voor Jacques Martin op zondag. Ik rookte er pot en dronk er vodka. Het was mijn nest, en van HET HUIS MET DE ZILVERBERKEN tot the scorpions leed ik er en leefde er.
Ik studeerde er ook wel, aan een oude bureeltafel met een trommelrolluik ter afsluiting. De keren dat dat onding dienst weigerde zijn op geen twintig handen te tellen. In de laden rechtsonder propte ik onafgewerkte verhaaltjes, prullen, poëempjes en drek. Liefkozend haalde ik de frommels af en toe tevoorschijn, als de lessen weer eens niet vlotten. Mijn kleine platenspelertje kraakte zich een weg langs eenzame avonden en duistere nachten. Ik sliep zelden in mijn bed dan wel op de vreselijk oncomfortabele sofa die achter mijn bureeltje stond opgesteld, ik hoefde me slechts te smijten. Gewoonlijk mikte ik goed.
Op luie lenteavonden hing ik uit het raam. Ik keek op de canadabomen, die sindsdien zijn omgevallen door ’s mans toedoen. Ik keek ook uit op de duiventil, die in mijn tijd geen duif meer telde, behalve een kat of twee. Aan de andere kant leefden tante M. en peter F. en ik wuifde hen toe, als de gelegenheid dat toestond. Ik liet mijn benen bungelen over het tablet terwijl daar de revue doorheen de jaren passeerden : yes, alice cooper, boudewijn de groot, the cure, kraftwerk.
De kamer is sindsdien weer tot een orde teruggeroepen waarover ik me verwonder. Mijn oude moeder plakte behang over mijn teenageleed, alle vertrouwde meubels zijn weggesleept. De plek is een bergplaats voor spullenhulpzakjes geworden. Het vensterrolluik blijft immer dicht, de echo’s uit het verleden zijn in bittere stilte vereeuwigd, maar radio-activity is gebleven, en dat is hoopvol.

room with a saturday view

2010-01-16T18:09:00.002+01:00

stad aan de stroom

2010-01-15T09:50:00.005+01:00

je klikt hier, gaat naar slideshow en opent op schermgrootte voor maximum zicht. je opent dit in een tweede venster (toevallig net lang genoeg voor de duur van de slideshow). walk with me through (my) london, why don't you?

cockney rebel

2010-01-07T19:53:00.002+01:00

lor' luv a duck! days ov london at me feet, at me win'ery socks, me furry slippers, me walkin' daisy roots. 'opin' on a fresh way underneaf the bloomin’ housemaid's knee. do ya kna wot I mean?

[don't pay no bills]

2010-01-04T06:19:00.000+01:00

serieus

2009-12-31T15:10:00.005+01:00

aan iedereen.

straks zal het vijf voor twaalf zijn.

een teken van de tijd

2009-12-30T19:06:00.007+01:00

Het hoorde te gebeuren voor het einde van het jaar, en het beurt me op. Na meer dan twintig jaar snuffelen, boek ik resultaat. In 1984 kuist de Italiaanse discomuzikant/producer GIORGIO MORODER de uit 1927 daterende parel METROPOLIS op, door de stomme film in te kleuren en er een hippe soundtrack aan toe te voegen. Het wordt een bescheiden succes in de cinema, om even snel in de vergeethoek te geraken. Pech voor de noeste arbeid voor en achter de schermen, want METROPOLIS is om verscheidene redenen een film om nimmer te vergeten. Het is een politieke film, een arbeidersepos, een visionaire dystopie en een hartverscheurend liefdesverhaal. Dichterbij het melodrama van het leven komen is niet mogelijk. Rommelmarkt noch kringwinkel brachten, in mijn kruistocht naar nog maar een verfomfaaide vcr-versie van Moroder’s titanenwerk, enig soelaas.
Bij het onschuldig bekijken van de ingekleurde film in de bioscoop in de eighties, groeide mijn belangstelling voor het origineel. Alleen al het feit dat Moroder ervan wordt beschuldigd de film geweld te hebben aangedaan door een onmiskenbare disco soundtrack onder een Hollywoodklassieker te schrijven, prikkelde mijn natuurlijke zin voor controverse. Het zedige tinsel town vergeet nochtans snel. FRITZ LANG’s art deco epos, waarin hij de wereld honderd jaar vooruit op het witte doek van de jaren twintig (van de 20ste eeuw) projecteert, werd door Hollywood verknipt tot een ondermaats patchwork dat de oorspronkelijke gezichtspunten van de regisseur in de kiem smoorde. De van origine Duitse Lang was scherp, opperde zijn sociaal verlangen tot gelijkheid der mensen, (zoals GEORGE ORWELL dat deed in 1984, in dezelfde periode uitgebracht. U herinnert zich toch de film en de soundtrack?) en stampte ermee tegen schenen. Als iets het originele METROPOLIS vernieuwd leven kon inblazen, zij het op controversiële wijze, dan mocht dat de danstent-score van ondermeer Adam Ant, Pat Benatar en Freddie Mercury zijn.
Terwijl het Moroder vooral ging om het liefdevol restaureren van een oude brok zwart-witte pellicule, gingen zijn visie en zijn jarenlange inzet om de originele film ingekleurd en opgeblonken opnieuw uit te brengen, niet geheel onopgemerkt voorbij. De hardcore fans hebben niet stil gezeten, en daarvan heb ik vanmorgen kennis kunnen nemen. Gedigitaliseerde nieuwe versies worden gebrouwen, as we speak. Wie weet, misschien haalt Moroder’s versie in de aanloop naar 2026 (Fritz Lang’s toekomstprojectie) wel een bescheiden cultstatus. Dystopiafilms zijn per slot van rekening populair. Machines zaaien dood, verderf en desillusie, waarna de al dan niet gerobotiseerde held opstaat en de wereld redt, of toch een beetje. Als in BLADE RUNNER de Tyrell Corporation de ontwikkelaar van menselijke androïden is, er in THE MATRIX strijd wordt geleverd tegen een machine-renderende samenleving, en in BRAZIL een Monty Python crewmember zich waagt aan een slapstick kritiek op de wereld van machines, dan is het wel duidelijk dat wij de overrompelende industriële revolutie nog geheel niet hebben verteerd. Mechaniek is absoluut een kenmerk van onze tijd en een dankbaar onderwerp voor menig visionair : zowel in terugblik als in vooruitzicht hebben we, of we het nu kunnen hebben of niet, behoefte aan een held die het opneemt tegen de machine. Denkt u?

eeuwig

2009-12-29T10:41:00.005+01:00

De kameraden moleskine agenda's wisselen wacht. De vette ebonietzwarte 2009 mag nog even het gewicht van het afgelopen jaar torsen, maar de maagdelijk ivoorwitte van 2010 ligt al bovenop. Yes, de ‘uitvinder’ van de moleskine heeft dat goed gezien. Origineel gemanufactuurd door ambachtelijke bindateliers in Frankrijk; in de 19de en 20ste eeuw aan de borst gedrukt door menig kunstenaar; vervolgens door een Milanese onderneming nieuw leven ingeblazen; opnieuw in Frankrijk verzeild omwille van expansie en nu voornamelijk vervaardigd in China (omwille van de kwaliteit van het papier, zeggen ze zelf) heeft de productie van de original Moleskine zich het laatste decennium toegespitst op de noden van de 21ste eeuwse kunstenaar. De populariteit ervan wordt ondermeer door blogs- en flickrgemeenschappen, en ambitieuze tentoonstellingen wereldwijd verspreid. Het online showen van gedecoreerde pagina’s gebeurt zonder schroom.
Ondergetekende doodgewone sterveling, mag het boekje graag in haar handtas zitten hebben, omdat het onder alle omstandigheden lichtgewicht blijft (zolang zij het niet volpropt met dagelijkse noodzakelijke paraphernalia). En ook zij beseft natuurlijk wel dat Moleskine net zo goed bekt als die andere dure bondgenoten, als daar zijn illy, nokia, amazon.com, ... Ha, merchandising. Proost!

terugblik

2009-12-27T09:41:00.008+01:00

Helemaal te gek (dat bedoel ik letterlijk) is het initiatief van de nationale radiozender op 1, die in de aanloop naar 2010 schaamteloos ‘de lijst van het leed’ de grond uitstampt. Nieuwsfeiten worden herkauwd en door specialisten ter zake toegelicht, waarna de luisteraar de buitengewone kans krijgt zijn/haar nieuwsitem van het decennium naar de top te stemmen. Als dat enigszins had gekund, dan was de rode knop in beeld gesprongen, maar radio werkt nu eenmaal auditief. En heeft u vervolgens compleet geluk zich in de massa te onderscheiden, dan schiet u de hoofdvogel af, en wint u een reis naar de plek die de top heeft bereikt!

Een greep uit de mededingers : straatmoorden, veroveringen in ruimte en heelal, vrouwelijke, Belgische tenisssterren spelen zich naar wereldranglijsten, prominenten overlijden (onbekende mensen gaan ook dood), opkomst en teloorgang van zich aan lucht ontpoppende kmo’s, opkomst en teloorgang van sociale netwerksites (waaronder bloggen), financiële crises geleid door de hebzucht van de financiële instellingen, de intro van de euro, valse bescheidenheid van interactieve radio en televisie (met alle gevolgen vandien), de gewoonlijke vliegtuigcrashes, wereldgezondheid met regelmaat bungelend aan de alarmklok (de man en vrouw in de straat blijven doorgaans gespaard), terroristische aanslagen waarvan 9/11 het indrukwekkendst scoort, natuurrampen waarbij orkaan Katrina voorlopig niet te evenaren is gebleken, de tsunami (is een item op zich, uiteraard), de eerste zwarte president in de US (door historici met gemak weerlegd), Belgische politici meer in de weer met eigen winkel dan met de noden van het volk en zich wentelend in naamsveranderingen zoals zij verversen van kostuum, de miskenning van het Belgische anthem en de stekelige natrap van de politicus in kwestie, de Belgische film die groeit zoals de Aziatische film dat doet.

Met andere woorden, het leven zoals het thuis tikt voor wie zich niet afschermt van de veelheid aan informatie die vers van de pers en om het half uur de huiskamer binnen boldert, en nu dus hyperinteractief gebracht totdat de rek eruit is en de drama’s zijn geridiculiseerd tot een hapklare brok. Ik mag er niet aan denken in het zog van een wedstrijdje in de krater van Ground Zero te gaan liggen staren of de onmetelijkheid van de Mississippirivier te willen opmeten. Geef mij maar, tot 31/12.

verboden vruchten

2009-12-25T08:37:00.003+01:00

Opa vertelt over G’s schoonmoeder, een weduwe. Dat hij haar ontmoet in een landelijke eetzaal, en dat ze hem uitnodigt om bij te schuiven aan de tafel waar zij al aanzit. Ik kan me voorstellen dat opa aangenaam verrast wordt door de onverwachte vorm van aandacht. Nadat ze hebben gegeten, en opa de middag nog niet wil afsluiten, stelt hij haar voor naar het Raadshof te rijden, voor koffie en een pannenkoek.
‘Ik kan me haar naam niet herinneren,’ vervolgt hij verontschuldigend. Cliché als dat op het eerste gehoor klinkt, getuigt zijn uitspraak vooral van onschuld. Hij buigt kommervol zijn hoofd, wiegt er spijtig mee heen en weer, zijn weinige haren wapperen in de deining. Een donkere wolk trekt aan zijn oogleden voorbij, hij wrijft met ruwe vingertoppen over zijn vermoeide oogleden. Ik vraag me af welk een bekentenis volgt, hij heeft me net verzekerd ‘dat zij haar deel van de uitgaven wilde betalen, ze stond erop!’
‘Weet je, zegt hij, hoe is het mogelijk? 365 dagen in één jaar. En zij verjaart toch wel op dezelfde dag als mijn overleden vrouw, zeker? Versta jij dat?’
Ik versta het een beetje. Vroeger zou ik dat als voorbestemming hebben afgedaan, maar ik ben voorzichtig geworden met trivia. Misschien komt er een dag waarop ik weer geloof in engelen, maar vandaag is niet zo’n dag. Ik haal vergoelijkend mijn schouders op. Ik hoop dat mijn gebrek aan woorden hem kan opbeuren.
'Toeval is grillig, opa,' fluister ik tenslotte.
Thuisgekomen herinner ik me dat ik een oude vlam in een egg-nog-bui een digitale kerstkaart heb toegestuurd. Ik realiseer me dat mijn spontane actie vooral een prikkeling in eigen hof betreft : heeft hij mijn virtuele kaart ontvangen, heeft hij ze inmiddels gelezen, wordt hij verteerd door ontkenning, en mag ik flink vaak mijn mailbox checken, ja?
Dan realiseer ik het me : 365 dagen in één jaar en ik duik op, als een vrijpostige Pandora, op zijn verjaardag.
Toeval is absurd.

[four walls and adobe slats]

2009-12-24T16:28:00.004+01:00

[it's easy,yes it's so easy]

2009-12-23T07:20:00.003+01:00

top 1000 (111)

2009-12-22T19:30:00.004+01:00

9.
De boer legt het brood op het bord, tikt met zijn mes een kruis op de korst. Zeger kijkt ernaar. De zoon van de boer knikt.
‘Vier tikken,’ zegt hij tevreden, ‘Noord, oost, zuid, west’.
De boer schudt zijn hoofd, glimlacht naar zijn vrouw, dan verontschuldigend naar Zeger.
‘Wat ga je vandaag doen?’ De boer wil dat weten, maar Zeger weet het oprecht niet.
‘Wat stelt u voor?’, vraagt Zeger brutaal.
‘Ik vind wel wat. Je kan de badkamer gebruiken, we wachten je op bij het hek, als je klaar bent.’
De boerin stopt Zeger een handdoek in de armen. De handdoek ruikt naar roerei en lavendel. Rare combinatie, denkt Zeger.

.... spreken luider dan woorden

2009-12-20T16:14:00.008+01:00

kerstman!

2009-12-18T18:08:00.007+01:00

Ik ben erachter, Kerstman lijdt onder gespleten persoonlijkheid, letterlijk dan. Hij wordt in december in die rol geprangd en wij zijn stille getuige van het leed. Kerstman begint zijn leven glunderend, wanneer hij voorzichtig en voor het eerst wordt neergelaten, zijn jasje zacht van rood fluweel, de witte fluffy rand bol van belofte. De man die pakjes brengt, zoveel staat vast. Onder zijn waakzame oog voelen de mensen zich gerust. Hoort, wie klopt daar tegen de gevel? Het is Kerstman!

Als Kerstman de derde keer vanonder het zolderstof wordt gesleept, dan is dat wijnrode van zijn jasje mottig vaal geworden, de fluffy rand hangt slap in sliertjes te draden. Kerstman mag nog wel dienst doen. Niet langer over de balustrade gezwierd, wordt hij ter plekke ‘goed’ gehangen. Het is dat hangen dat zo’n opzien baart. Hebt u hem recent opgemerkt? Kerstman stopt beschaamd de kop tussen de spijlen van het balkonhek. Zijn lot is vreselijk geworden. Of het nu gaat om waslijn, visdraad, sleeptouw of een rubber elastiek : Kerstman wordt gewoon opgehangen! En voor wie nog meer onderzoek verricht : daar hangen al zijn gekloonde broeders. Zalig, zalig Kerstfeest!

niet alle dingen zijn helaas

2009-12-14T06:12:00.007+01:00

Er was een tijd dat het Franse chanson moeiteloos tot in onze noordercontreien doorstootte. De Eddy Mitchells, de Patrick Juvets, de Sheila’s hielden blikkend en blozend stand in de Vlaamse popcharts. Wij kweelden mee : we waren klein, we zaten in botsauto’s, op kermiszondag kregen wij in de lokale danshal toegang. Daar klonken al die glitterende, knipperende discomelodieën op. We ademden ze, de jaren zeventig, en huppelden er doorheen alsof het allemaal pas vijfendertig jaar geleden gebeurde, een kruimel tijdspanne in een hemelsbreed universum.
Dat universum daalt anderhalf uur af in multicolor STELLA. De zwart-wit film op het kleine televisietoestel wordt echt het zwijgen opgelegd, als de uitknop wordt ingedrukt; geen gepruts met opnameapparatuur. Je moest naar bed? Tant pis voor het dramatische verloop in de entertainmentbox, je kwam het niet meer te weten. Je ging op bed liggen, tussen bloemetjesbehang en paper scraps van Alain Delon. De karaoke-avant-la-lettre klonk vreemd op, en dan vooral het geschreeuw, geen microfoon nodig als er blond schuimend bier stroomt. Temidden van een andere helaasheid probeert Stella in te slapen, stapt ze met open ogen van kind zijn naar teenager, levert ze zich over aan vriendschap en kalverliefde en ziet ze lakoniek in dat haar bac halen belangrijker is dan la belote winnen van verlopen types in het café-hotel van haar ouders.
Omdat de (autobiografische) film regisseur SYLVIE VERHEYDE nauw aan het hart ligt, en omwille van de vintage seventies style die van het scherm springt, met gemak de film van het jaar.

diventi candida

2009-12-13T09:08:00.002+01:00

Jo Lemaire had ‘haar Flouze’ niet bij zich. Dat verleden liet ze lang achter zich, ook al waren de beginjaren van Jo Lemaire tekenend voor het verdere verloop van haar carrière. Ontspannen kuierend en walsend tussen haar handvol muzikanten, doorheen dertig jaar professionele herinneringen, en zich opwarmend aan het kneedbaar collectief geheugen van een beheerst publiek, leidde Jo Lemaire de avond langs magistrale songs, die behalve zalig herkenbaar bijzonder hedendaags klonken. Zich te gepaste tijde bedienend van quelques canards ravissants heeft Jo natuurlijk die stem om van je stoeltje te donderen. Edith Piaf was er en dit vlakke land ruiste niet eerder zo bruisend onstuimig.
Bij wijze van update een grappige song, het perfecte excuus om me nog heel even à Paris te wanen. Let u (onder andere) op 1:54 ver in het filmpje. Tenzij de ribbetjeskoning Amadeus een filiaal in de lichtstad heeft geopend, bungelt er een onmiskenbare Vlaamse lapsus in het Franse chanson-interieur.

moo (111)

2009-12-09T06:32:00.006+01:00

8.
‘Meneer, meneer, me-nee-eer!’
De dringendheid van het verzoek nijpt, Zeger tuimelt van de brug. Tussen twee werelden in valt hij. Hij scheurt zich los uit zijn visioen vervuld van nevelig lichtschijnsel en droefgeestig verlangen, en landt in een waarachtige koude koeienstal.
‘Hey,’ fluistert een stem hem in het oor.
Zeger doet moeite om zich bij dag te herinneren wat hij uitvoert op stro, een rauwe stem in zijn oor.
‘Het is tijd. Kom mee, kom mee!,’ dringt de stem.
Zeger draait zich om in de richting van het donkere profiel.
‘Het is 6:29. Tak!’
De zoon van de boer staat voorovergebogen te wachten.
‘Eten! Nu. 6:30! Ai.’
Zeger komt traag overeind.

ch-ch-changes

2009-12-06T06:07:00.005+01:00

Zou het kunnen dat we pas na ons veertigste worden wie we al die tijd waren ? Van alle oefeningen ervoor dacht ik dat ze me zouden leiden naar mezelf, maar veel verder dan krampachtige ademstoten in een hobo kwam ik niet : klonk het niet, dan botste het. Is die jong-zijn-blindheid wellicht de reden dat ik het huis vanmorgen voor het eerst opmerk, terwijl het er al langer staat dan ik oud ben? Kan ik nu pas het petroleumblauwe en het verbrande oranje van de voorgevel aflezen voor wat die waard zijn? Zie ik ons nu eerst glunderen achter ruime vitrineglazen, uitgevend op de chaos van de winkelstraat enerzijds, en een vermoede, mysterieuze stadstuin achterom?

Een aankoop van formaat beperkt zich voorlopig tot een monumentaal grote buffetkast, die in druilerig regenweer wordt geleverd door twee Russische verhuizers van de kringloopshop. Nu weet ik hoe een zwaar mormel te verplaatsen aan de hand van verhuistouw, niet dat ik me geroepen voel. De kleinste van de twee zegt me dat hij zeven talen spreekt, waaronder het Nederlands, kwinkslag, zijn rijzige maat port hem aan voort te maken. Ik sluit de deur op de sympathieke Laurel&Hardy en loop tevreden de vernieuwde woonkamer in. Hierbinnen krijgt de chaos opnieuw zijn beloofde stekje. Vreemd hoe één kast ineens zo kan imponeren.

nood

2009-11-30T10:50:00.010+01:00

Twee uur. ‘s Nachts. De bel gaat over. Ik open geagiteerd het raam in de slaapkamer. Op de stoep beneden en voor de deur staan twee jonge vrouwen die hun hoofd oprichten op mijn vraag. Ik knik, hijs me in mijn kamerjas, strompel slaapdronken naar de voordeur.
“Mogen wij ’s bellen?”
Het zijn twee jonge vrouwen in nood, dat registreer ik eerst. Natuurlijk mogen ze bellen. Ja, ook naar een gsm, waarom niet immers?
Ik vraag hen of ze een glas water willen. Vanuit de keuken hoor ik één van hen beginnen jammeren in de telefoon, nadat ze moeizaam het juiste nummer indrukt.
“Neen, ’t is geen leugen. Nee, ’t is écht. Z’hebben ons weer overslagen. Mijn ma haar been is genaaid, en mijn hoofd ook. Neen, nee, ’t is echt. Allez, serieus, … We weten niet waar de auto staat. Ja, we hebben niks misdaan. Maarre… Ken jij iemand die ons kan oppikken? Denk ’s na, bie. We staan in, hm, we zijn in dinges, in Ternat!”
Nadat ik hen het glas water toeschuif en hen de intimiteit van de hal oplever, vlieg ik nu als een hinde op hen af.
“Geraardsbergen, liefje. Jullie zijn in Geraardsbergen.”
Het vooruitzicht twee haveloze vrouwen in lage, witte laarsjes en met verwilderde haren te woord of ten dienste te staan begint te tanen. Uit hun hele hebben en houwen wasemen nicotine en alcohol op. De hal staat ineens stijf van de doordringende lucht.
Mama heeft mijn signaal begrepen.
“Kom, liefje, hang op. Hoe komen we bij het station uit? We nemen de trein.”
Om twee uur ’s nachts? Maar onderdak vormt de stationshal natuurlijk wel, een ontnuchteringsplek bij uitstek ook.
“Hoe komen we er?”
“Om de hoek, de straat uitlopen, jullie kunnen het stationsgebouw niet missen.”
Alhoewel.
Even overweeg ik hen de politie aan te raden, maar nuchterheid houdt me tegen.
Ze staan weer op de stoep.
“Waar ligt het station nu weer?” vraagt mama.
Ik toon hen de weg, en sluit de deur op de kroegengeur en benevelde sfeer die is misgelopen. Ik hoor hen de straat uithakken.

Ik ga een poosje op bed liggen denken. Heb ik nu mijn burgerplicht vervuld? Ben ik menslievend geweest? Hoor ik hen onderdak in de donkere nacht te geven?
Tegen drieën brengen de cijfers op de wekker een ergerlijk gevoel van slapeloosheid aan. Neen, ik heb dit niet gedroomd.

c'est merveilleux!

2009-11-29T08:09:00.001+01:00

In Lille weten ze goed hoe ze schuimtaartjes maken, en ze maken ze aan de lopende band. Een patisserie volgestouwd met meringue, boterroom en chocoladesneeuw….

neuf (111)

2009-11-27T14:43:00.003+01:00

7.
Hij trekt de zachtste deken om zich heen en droomt over de bruggen in Paris. Zo hoort hij het water van de Seine geruststellend tegen de betonnen bedding van de rivier klotsen. Het watergemurmel maakt hem rustig, brengt zijn verwarde geest tot bedaren. Hij tast in zijn droom de blinde plek van zijn herinnering af, het schrijnende beeld dat hij niet heeft meegenomen, dat veraf ligt, hij weet niet precies waar. Achter zijn gesloten oogleden ziet hij dingen geprojecteerd die hij wil vergeten. Hij concentreert zich op le Pont Marie, le Pont au Double, le Pont au Change. Hij telt de bruggen, als schaapjes. Op le Pont Neuf houdt hij halt.

sous les ponts de paris

2009-11-25T10:17:00.004+01:00

« … sous les ponts de paris, lorsque descend la nuit, tout's sort's de gueux se faufil'nt en cachette et sont heureux de trouver une couchette, hôtel du courant d'air, où l'on ne paie pas cher, l'parfum et l'eau c'est pour rien mon marquis sous les ponts de paris… » (charles trenet)
Je ne connais pas Bobbe, maar wat anonieme Bob wel doet is de sfeer oproepen van enkele dagen balade à Paris. Loop met me mee langs bruggen, straten en pleinen, [vergeet niet de diavoorstelling in flickr te starten], en een accordeon of twee erbij te dromen…. A vous tou(te)s.

2311200910:40:18 (jardin du luxembourg)

2009-11-24T06:18:00.004+01:00

de paris à paris

2009-11-20T06:43:00.003+01:00

Vorige zomer opgepikt aan porte de Montreuil, toen we wegsmolten in de julizon. Van ‘t weekend rond de nek geslipt om te reizen naar twee oude bekenden in joli Paris. Amper elf was ik toen T.'s moeder, een Nederlandstalige gids in de lichtstad, me aan haar dochter voorstelde. 'Want T. verveelt zich zo thuis, en misschien kunnen jullie iets bedenken samen?’ Zeventien jaar geleden inmiddels is het dat ik haar laatst zag.
En MF, well… haar verbind ik een weinig oneerbiedig aan een bodemloze discussie over het al dan niet toevoegen van gepasteuriseerde melk aan Franse camembert; het struikelblok suprème voor het gros van les Parisiens in 1991, toen de EEG voor het eerst strikte melkmaatregels oplegde aan la douce France. Trips and travels down memory lanes, natuurlijk, en wat facebook allemaal niet vermag.
À bientot.

allez-y, mon kiki

2009-11-19T13:17:00.006+01:00

Ik had een vriend P., in een tijd dat we kolenkachels aanstaken, in de vier hoeken van een landelijk jeugdhuis. Zijn ouders begrepen hem niet en mijn moeder mij nog veel minder en dus werden we als vanzelf bondgenoten van elkanders miserie. Eerst was ik grenzeloos verliefd op hem, en hij niet op mij. Erna werd hij verliefd op mij, maar ik was de bevlieging voorbij. Het settlede voor immer een residu van onbestemd verlangen tussen ons in. Omdat ik vanmorgen op een stationspamflet een grappige vertaling uit het Nederlands naar het Frans aflees, word ik herinnerd aan P.
Wij lachten om dat soort dingen. Waarom moet een eenvoudig, kort Nederlandstalig woord per se in twee lange Franse worden vertaald? Is dat niet zoiets als de dingen nodeloos compliceren? Grappig was het altijd wel, en nauwelijks uit te leggen aan andere omringenden, hetgeen ons niet altijd even populair maakte. Maar daar hadden we lak aan.
Dat er een man van 51 met precies dezelfde naam als P. op dool is in Canada, een fietsenmaker zijn brood verdient in Bonheiden, een kinesist masseert vanuit zacht glooiend Zuid-Oost-Vlaams landschap, een sanitair raadsman zijn werk levert in het Leuvense. Al die P.’s… We zouden alweer over de grond rollen van de slappe lach om zoveel toevalligheden. Of althans, vroeger toch.
Als ge dit leest, P., herinnert ge u die middag dat we in de witte Peugeot van uwen pa een ritje maakten, beiden ingepakt in winters goed en in la bonne mine? Ge schakelde en we keken naar elkaar en we waren zo klaar om de koeien in de wei te begroeten. Groot was onze consternatie toen de verwachte en avant marche resulteerde in een plotse, achterwaartse beweging, gelukkig voor ons, en voor pa, in de ijle lucht.
We waren nog zo onervaren, toen.

l'aille ou la ...

2009-11-17T05:51:00.004+01:00

Omdat ik het mezelf wil vergeven dat ik me bezondig aan b-films. Omdat er nu eenmaal moet gestreken worden, kabouterland met fancy strijkijzerende nozems wonen niet op mijn adres. Omdat een mens zich soms schromelijk vergist. Omdat datzelfde mens, in ’t aanschijn van een citytrip naar de Franse lichtstad, het door François Ozon geregisseerde RICKY wilde uitproberen.
Wat zich beloftevol aankondigt als een sociaal drama, verliest zichzelf voorbijsnellend in een matte thriller om te eindigen in een irriterende Franse mijmering. Vleugels, indeed. RICKY hoort voorzien te worden van het waarschuwingslabel : berokkent ernstige schade aan de gezondheid!

17:17 (111)

2009-11-15T09:26:00.004+01:00

6.
Als hij het boekje opent, schrijft Zeger 17:17. Dat is het uur waarop de boer hem schouderophalend toestond in de schuur te overnachten. Hij zou dat niet zo precies hebben geweten, ware het niet voor de zoon van de boer, die opperde dat 17:17 de precieze tijd was. De boer had verontschuldigend zijn schouders opgehaald, Zeger had instemmend geglimlacht. De boerin had hem rafelige dekens gebracht. Ze had ze hem zonder een woord toegestopt, gereserveerd zijn blik ontwijkend.
De schuur ligt op het zuiden en voelt niet kil. Zeger schrijft dat hij onderdak heeft gevonden bij een boerenfamilie die geen vragen stelt. Hij gaat comfortabel onderuit liggen op de zachte dekens.

gent-sint-peters, woensdagmiddag

2009-11-13T09:19:00.002+01:00

‘Wilt ge, mag ik, hm…’
Een dame met een grote plastic tas onder de arm doet een stap naar voren mijn richting uit, op het moment dat ik langs haar heen wandel. Ze lokt aarzelend mijn aandacht. Haar gelaatsuitdrukking is vriendelijk, open. Ze duidt op een koperen duit op de stationsvloer. Ik zie het stukje liggen, vermoed dat het het hare is. Misschien heeft ze last van rugpijn?
Ik trek een handschoen uit.
‘Fgoe, nee, hm…’, maar ik veer alweer rechtop en overhandig haar het muntstuk.
‘Dank u, gooi het maar in de tas. Je bent lief.’
Ik glimlach. Ze opent haar tas. Erin zit de wereld.
‘Weet gij wat ik heb?’, vraagt ze.
Ik heb geen idee. Mijn hoofd zit elders, ik moet onder andere een trein halen.
‘Het is niet leuk, geheel niet. Toeme. Die meneer die stond er met zijn voet bovenop, ik durfde het niet te vragen. Aan jou durfde ik het te vragen. Zie je die friet liggen?’
Ik kijk in de richting waarnaar zij wijst. Ik zie een eenzame friet liggen.
‘Iemand kan daarover uitglijden. Zou ik de man in het loket vragen….? Of wil jij?’
Ik schud mijn hoofd. Ik vind het alles grappig, maar is er meer aan de hand?
‘Ai’, zegt ze, ‘Maar ik wil het je wel vertellen. Ik kan niet tegen vuil, ik kan er niet mee om. Ik kan het niet verdragen. Dat stoort me. Mijn dag is eraan. Die friet…’
Mijn oude frank is aan het vallen.
‘Mag ik je iets belangrijks vragen?’, gaat ze onverstoord, warmhartig door, ‘Ben jij gelovig?’
Ik kijk haar aan, schud mijn hoofd.
‘Ai’, zucht ze, ‘God, maarre… Mag ik je nog iets vragen?’
‘Ja’, knik ik.
‘Geloof jij dat er leven is na de dood?’
Ik wil haar wereld niet doormidden breken, maar ik wil niet liegen.
‘Ik weet het niet,’ draai ik, ‘Zou je willen dat er nog een was?’
‘Gôh, ik weet het niet’, geeft ze toe. Ze haalt haar schouders op.
‘Ik ben Nadine’, zeg ik, ‘Hoe is jouw naam?’
‘Judith’, zegt ze, ‘Moet je gaan, nu?’
‘Ik ben bang van wel. Vind je het goed?’
‘Oh. Ja’, zegt Judith, ‘Waar ga je heen?’
‘Ik ben onderweg naar Oscar van den Boogaard’, zeg ik.
‘Juist,’ zegt ze stralend, ‘Wat een geluk.’

zondag (111)

2009-11-09T07:18:00.005+01:00

5.
Hij heeft niets ingepakt voordat hij de deur achter zich dichttrok. Hij heeft slechts de kleren op zijn lijf bij zich, een muziekupdate en een notaboekje, waarin hij optekent wat hem opvalt. Hij heeft niet gedacht aan morgen, vandaag is inspannend genoeg. Maar, denkt hij, weet hij; vandaag is enkel zo zwaar als hij hem zelf maakt.
Hij loopt de grindbaan af en schuin een kunstmatige heuvel op. Hij komt uit bij flauwe karresporen van een boer die zijn akkerveld voor de winter heeft toegedekt. Zeger houdt van de aarzelend evenwijdige strepen rulle aarde, die glooiend de einder induiken. Aan die einder leunt een kleine boerderij uitnodigend tegen het avondlicht aan.

als het regent, dan giet het

2009-11-08T07:59:00.004+01:00

Zo gaat dat in films die een, twee en meer moeilijke onderwerpen aansnijden. Om tegemoet te treden aan het element romance wordt Angelina Jolie opgevoerd als liefhebbende moeder, die op een dag dat zij moet overwerken, haar zoon thuis kwijtraakt. Het verhaal krijgt vorm en de kijker wacht op het verlossende moment dat het tij gaat keren, dat recht gaat geschieden, dat het verhaal op dreef komt en in schoonheid wordt afgerond.
Maar dan verliest de plot zich in niet goed weten of de essentie ligt in het hartverscheurende verhaal van de moeder, het onfortuinlijke lot van de kinderen, de furie van de misdadiger; óf wellicht het geheel van omstandigheden binnen de LAPD politie-eenheden in de jaren dertig, waar corruptie en machtsvertoon hoogtij vieren. John Malkovich in de huid van een broadcasting predikant die Madame Jolie rebels ondersteunt in haar verlies, valt hier voor het eerst sinds lang te genieten.
Regisseur CLINT EASTWOOD snijdt in CHANGELING onderwerpen aan die door een sobere, uiterst berekende wijze van filmen beklijven en beklemmen. Jammer genoeg mist hij door de harkerige sprongen in onderwerpverschuiving diepgang in de karakters die hij neerzet. Er worden een flink aantal conflicten aangekaart, waardoor Jolie niet de gelegenheid krijgt het verlies van een enig kind nog schrijnender te belichamen. Zij had dat mijn inziens erg graag willen doen.

'now he was no longer so sure'

2009-11-04T19:36:00.007+01:00

In februari van dit jaar wilde ik het verhaal niet aanvatten. Het telde meer dan veertig pagina’s en ik zou vast insluimeren vóór het einde van pagina drie. Ik zou verschrompeld wakker schrikken tussen teveel kussens en lakens in de geluiddichte hotelkamer. Bovendien ontstemde de allereerste, belangrijkste zin me : Mary Farren went into the gun room one morning about half-past eleven, took her husband’s revolver and loaded it, then shot herself. Dat lokte me toen niet.
Ik bladerde door de pocket, betastte de achteloos achtergelaten bladwijzer, maakte een mentale nota van Persephone Books Ltd., bladerde het boek nogmaals door en eindigde bij PANIC. Neen, ik zou beginnen bij PANIC, amper tien pagina’s lang, dat moest kunnen; de vermoeidheid van de dag wegschrobbend onder de krachtdouche, moest ik tien pagina’s kunnen volhouden, zonder indommeling. Aldus.
Elf maanden later zit ik op de ochtendtrein, met Daphne du Maurier op schoot. Deze keer ben ik vastbesloten; ik wil weten wat er gebeurt met Mary Farren, ik wil haar motief kennen voor het zichzelf door het hoofd jagen van een kogel; er zijn ochtenden waarop zelfdoding sense maakt. In twee etappes lees ik NO MOTIVE uit.
Met haar zinnige moordverhalen, verzameld in THE RENDEZVOUS, treedt du Maurier niet in de eggesporen van A. Christie, ze ploegt de weg. Een warme aanrader als tegengif voor weer en wind buiten, en moordgedachten binnen.

sleep (111)

2009-11-01T08:13:00.002+01:00

4.
Als het kabaal aan de deur verstilt en de trein tot stilstand komt, waagt hij zich aarzelend uit de toiletcel. Hij merkt niemand op, snelt naar de opengeklapte treindeuren en wipt op het grindpad langs de sporen. Snel als een vos duikt hij een toevallig regenhok in. Hij proeft het avontuur van zijn boude daad, voelt de adrenaline kloppen in zijn bloed en houdt zich net gedeisd. De trein wacht stomend en sissend af, als een stier de vlammende lokroep van de katoenen doek tartend. Dan klinkt het verlossende fluitje van de kaartjesknipper. Wasemend en piepend trilt de trein het verlaten station uit. Zeger heeft geen idee waar hij is geland.

europalia 2009

2009-10-31T14:27:00.003+01:00

Voor zolang ze nog aantrekkelijk oosters bewaard blijven; in regen, weer en wind, de luchtig lichte lampionnen... In de Brusselse Centraal Stationsbuurt waan je je de laatste dagen in China.

takjescontinent

2009-10-30T15:50:00.005+01:00

Het blijft zomeren. Alweer de ochtend op het land doorgebracht, nu laarsgroeven vol aarde vergaard. Maar wat een rijkdom, wat een weelde onderweg. Architecturale prikkels, duizelingwekkend natuurgeweld en pronkjuwelen. Ik daag u uit, lezer.

niet één, maar twee. olé

2009-10-30T09:07:00.002+01:00

classificaties op het werk komen eraan... no comment

2009-10-28T06:42:00.001+01:00

natural science fiction & food for architectural thought

2009-10-26T15:41:00.005+01:00

Vanmorgen was een goeie dag om te wandelen, de malse hondendrollen niet te na gesproken. Ik ben buddha dankbaar dat hij me verdraagzaamheid wil leren, ik ben echter nog lang niet toe aan het verdragen van achteloze hondenbazen. Mijn nieuwe laarzen met diepe groeven onder ook niet.
Jammer dat ik geen wiskundeknobbel ben, anders was ik architect geworden, en had ik steden willen bouwen die aanvoelen als herfst in de natuur. Oh boy, dronken van blijdschap!
(een gezonde tip om te genieten van dit. klik in flickr rechtsboven op slideshow, klik in het volgende scherm rechtsboven desgewenst op show info, klik onder options voor slow-medium-fast naar wens, klik onder op het rechthoekige blokje met de vier pijltjes die naar buiten wijzen, en geniet vervolgens van de diashow op groot scherm. dat scheelt met foto's één voor één aanklikken en het is net zo snel bekeken! cheerz -

spoor (111)

2009-10-26T06:41:00.003+01:00

3.
In zijn droom werd hij wakker. De wereld voelde aan als watten. Hij spitste zijn oren, toch hoorde hij minder scherp dan voorheen. Hij zette zijn ogen op scherp, toch zag hij beelden als door een waas. De voile over zijn perceptie beviel hem. Onderscheidde hij stemmen? Wie klopt er aan de deur, wie bonkt er even hard?
Het lukte hem het kabaal weg te dromen. Hij drukte zijn hoofd dieper in zijn gekruiste armen, verstopte zijn oren in de stof van zijn jas. Hij kwam los uit het ravijn dat hij had voorvoeld maar niet gezien. Voorzichtig schuifelde hij naar de rand van de aarde.
‘Maak open, die deur! Nu!’

go get them, yannick!

2009-10-25T13:12:00.002+01:00

bericht aan lezers... stemmen doe je hier!

vier uurtje

2009-10-25T12:58:00.004+01:00

een stroopwafel smeuiig doen smelten, doe je zo : beker dampende koffie, even wegkijken. klaar!

bon appétit

2009-10-24T12:19:00.004+02:00

Jaren vijftig, vorige eeuw - De Amerikaanse Julia Child volgt haar man in overheidsdienst naar uiteenlopende steden in Europa, waar zij met (teveel) tijd op haar hand nadenkt over wat ze precies wil gaan doen, behalve rondhangen. Ze eet dolgraag. In Frankijk ontdekt ze echte boter, en raakt ze gefascineerd door een Parisienne die moedig een kookboek samenstelt.
2002 - De even Amerikaanse Julie Powell volgt haar man naar Queens, New York, en wil naast haar veeleisende dagbaan iets anders doen, om haar tijd te doden en haar man te plezieren. Zij grijpt het kookboek van Julia Child van de plank, en op aanraden van haar man start ze een kookblog, waarin ze rapporteert over de ruim 500 recepten uit Child’s kookboek MASTERING THE ART OF FRENCH COOKING.
Regisseur NORA EPHRON heeft beide waar gebeurde verhalen samengebracht in JULIE & JULIA, waarin triomfen en dieptepunten, hartstocht en onzekerheden van beide vrouwen worden geschetst. Ook de onzekerheden van de regisseur laten zich gevoelen, in een verhaal dat enkel aan de kant van Meryl Streep echt van de grond komt, die zich in een Bouquet-Residence-lady-of-the-house-speaking stijl door een hartverwarmend en sfeervol drama slingert. Vermakelijk smakelijk; oh, en kijk uit voor de imponerende canard farci!

b i g

2009-10-23T19:33:00.002+02:00

timing is ...

2009-10-23T11:05:00.002+02:00

En dan gebeurt dit.
Op de stoep voor de kringwinkel staan enige keramieken schotels achteloos op elkaar gestapeld, alsof ze wachten op iemand. Toch heb ik mijn twijfels en ik pols aan de kassa wat die eenzame bloedjes op de stoep te betekenen hebben? Een verkoopster snelt me te hulp, zegt me, ‘Niet aanraken!’, maar het is al te laat, want ze zitten al als een kind op de arm.
‘Oh jee,’ zegt ze. Ik kijk naar M., achter de toonbank. Hij glimlacht. Ik ben vliegensvlug aan het overwegen. Plak er een prijsje op!, wil ik zeggen, maar ik haal me de vernieuwde kringwinkeletiquette voor de geest, en zwijg braaf.
De shopverantwoordelijke doemt op. ‘Dat is voor het stort,’ zegt hij grinnikend.
Ik trek ogen gelijk taloren en opper, ‘Pardon?’, maar hij is ook aardig, legt me de boetepolicy op sluikstorten uit en wacht op weerspraak.
‘Dus ik mag mij over hun lot ontfermen?’, vraag ik voor alle duidelijkheid. De verzamelaar, de genieter, en den-dikken-chançard in mij, danken bij deze de te vondeling legger!

mijn huisdier, huh

2009-10-23T07:39:00.002+02:00

G9

2009-10-20T19:47:00.003+02:00

9 was er al, ze werd gevonden in een grote kringwinkel in het Meetjesland, ruim een jaar geleden. 9 trok aan in vorm en kleur, alsof mijn leven ervan afhing. Daarom slaak ik een (gesmoorde) kreet van betekenis als ik in Zottegem stuit op G. Het is sinds een zwaar gehavende, en dus niet procureerbare J. geleden dat ik mezelf geconfronteerd weet met dat vage verlangen tot verzamelen. Helemaal als ik merk dat er bij G, net als bij 9, een (minuscule) hoek af is. Het zijn altijd de onvolkomenheden die sieren, nooit andersom.

silly "october mild"

2009-10-18T19:08:00.010+02:00

"O hushed October morning mild,
Thy leaves have ripened to the fall;
Tomorrow's wind, if it be wild,
Should waste them all.
The crows above the forest call;
Tomorrow they may form and go"
(robert frost)
... en de rest (klik me)

cranberry (111)

2009-10-18T09:51:00.002+02:00

2.
Hij zou niet weerkeren. In tegenstelling tot de woorden die hij op tafel legde, zou hij de verlaten plek niet weer opzoeken. Hij zou alles achterlaten. Hij zou kijken welke trein eerst vertrok. Die zou hij nemen. Niemand zou hem erop nakijken, niemand.
Toen hij het perron bereikte, klom hij in de trein en sloot zich op in de toiletruimte. Niemand zou hem storen, niemand. Hij zou voor dood spelen, hetgeen een makkie was, want dood was hij al. Hij ging zitten wachten op de gesloten closetpot, met het hoofd in zijn handen.
De rit vatte aan. Het elektrische gezoem en het zwenken van de trein joegen hem in een hazenslaap.

wedden dat...

2009-10-17T19:35:00.005+02:00

... dit een big hit wordt? Bij kleine jongens voorzeker...

vandaag was onder andere zo

2009-10-16T18:44:00.002+02:00

feeënfysica te Ruisbroek

2009-10-15T10:23:00.006+02:00

(foto : mtlibrary)

Door de eerste grondvrieskou en de onaangepaste temperatuur van de grote massa water, ontsprongen vanmorgen aan het Drogenbos-kanaal wazige torentjes mist, die door de snelheid van de treinvlucht en de beperktheid van het menselijke oog, ontaardden in verstilde feeën, in idylle niet onderdoend voor whirling dervishes.
Vanmorgen uniek gespot, inmiddels door de ochtendzon verdampt, verzwolgen en verzengd. Soms moet een forens snel zijn.

leven # 7

2009-10-14T07:56:00.007+02:00

Als u het niet doet, dan heeft u er geen last van. Als u zich er niet heen begeeft, dan valt het niet eens op. Als u er niet bij zweert, dan is het uw probleem niet. Als u het snuisteren aan anderen overlaat, dan hebben zij misschien bedenkingen. Als u er zich niet voor naar Limburg begeeft, dan heeft u tenminste die afstand uitgespaard. Maar iets is veranderd, grondig gewijzigd, en het moet me van het hart.
Ooit woonde ik op de hoek van een straat, en op de tegenoverliggende hoek was de teleshop gevestigd. Het was, wat je vraiment kunt noemen, een rommelwinkel. Er zat een omfloerste lijn in, wellicht meer betrekking hebbend op de uitbaatsters dan op de winkelinhoud. Maar ik vond er ooit bovenstaande schoonheid, en ik ben tot vandaag compleet verliefd op hem. Ik zag hem liggen op vrijdag, stopte een kattebel in de bus op zaterdag, en liep ermee over straat op maandag; richting huis, richting woonkamer, richting grote, lege muur, waar de spiegel zich in zijn zoveelste leven nooit heeft beklaagd.
Laatst in Tongeren, keek de winkelbediende me strak aan. Ze klopte ongeïnteresseerd op een kleine affiche : NIET GEPRIJSDE GOEDEREN WORDEN NIET VERKOCHT. Daar stond ik met zeven onnozele breiwolbollen. Geen kat die ze wilde, uitgezonderd ik, maar ik moest ze achterlaten, madame joeg ze genadeloos een leegstaande winkelkar in. En dus geef ik het van mijn hart : de kringwinkels zijn niet meer. Ik snak naar dat menselijke gevoel van weleer en de nonchalante finesse als het op rommel verkopen aankomt. Nu de overheid geld pompt in quasi lucratief project n° ##, is de bevlieging uit het snuisteren gelicht. Glorix en Mister P. hebben de luister weggeveegd, voortaan eet je er van de grond. En dat scheelt in de beleving. Het oogt allemaal prachtig ton-sur-ton, maar de ziel der dingen… waar is die inmiddels gebleven?

hush (111)

2009-10-12T07:25:00.008+02:00

1.
Hij liep met lichte tred over de spoorwegbrug, nadat hij had begrepen dat zijn plek niet langer lag waar hij zich bevond. De muziek die hem vergezelde klonk verrassend accuraat. In zijn eigen straat schetterde Napoli, om de hoek ging de melodie over in Backwater. Een moeras doorploegde hij, met ruim zicht op de treinsporen, onderweg naar weg. Hij bleef staan kijken naar een gouden blad, dat aan een prikkel in de heggedraad bungelde, tastte naar de plek onder zijn hart. Het wordt een imaginaire foto, bedacht hij, terwijl hem de opgewekte deun van Bubák and Hungaricus in zijn eigen sporen achternazat. Het idee dat zich toen ontvouwde verraste hem niet.

[morning shroud]

2009-10-09T06:02:00.001+02:00

bangelijk manna

2009-10-05T12:22:00.004+02:00

B., een vriend van mij, leeft in opgelegde afzondering. Door zijn omstandigheid en de ervaringen in verschillende gesloten instellingen die erop volgden, is zijn bewustzijn opengebloeid en schrijft hij me dat niets gebeurt zonder reden. Hij heeft een lange weg afgelegd en stilaan komt de eindstreep in zicht. Dan kan alles opnieuw beginnen; want, zegt hij, sterven is geboren worden.
Vrijdag had ik ‘toevallig’ met A. een verhelderend gesprek over gebeurtenissen en of er wellicht redenen tot gebeuren heersen? Inquisitief van aard als ik soms wel eens durf te zijn, ben ik de laatste maanden meer en meer de mening toegedaan dat niets in ons leven echt een reden heeft. De een zal het een donkere periode willen noemen, de andere zegt ‘och, god!’, en dan zijn er al diegenen die zeggen ‘que sera, sera’. Maar na donker komt licht (want dat is pure wetenschap – en dat is toch wel yin en yang, zeker? Zonder die twee geen leven), alleen blijf ik nogal atheïstisch achter; en ik bedoel daar eigenlijk mee, meer atheïstisch dan ooit tevoren. God? Dat is een drieletterwoord, meneer. No more no less, and three is (only) a magic number.
Ik wil terugkomen op B. en zijn overtuiging dat het de scheppende kracht in het universum is die ons doet groeien en bloeien, die ons redenen (te over) geeft om elke ochtend uit dat bed te springen en de dag te beginnen alsof het de allereerste is. Toen B. en ik nog onnozel deden en onszelf wijsmaakten dat iets er toe deed, toen was ik ook al dol op hem, en op zijn koppie met daarin veel wijsheden. De avonden die we onder de schemerlamp doorbrachten, de mentale naalden die we in elkanders hachelijke lijf porden, de uitstapjes in la-la-land…. ? Niets is veranderd. B. maakte dat toen waarachtig, en doet dat steeds, zoals ik daar vandaag dezelfde opinie over heb als toentertijd. Ik vroeg me niet af of the spirit er wat mee vandoen had, wij waren het toch die het deden? Wat inmiddels veranderde is de rek : de zwaartekracht heeft ons te pakken. Dokter M. zegde het me daarnet nog : ik hoef me heus geen zorgen te maken, wie zal tegenhouden dat onze aderen de zwaartekracht ondergaan?
Goeie vraag, dat.

0410200913:23:08

2009-10-04T19:48:00.002+02:00

3009200913:29:30

2009-10-02T10:14:00.002+02:00

gedacht

2009-09-30T06:35:00.002+02:00

optie1

optie2
Ik heb het aan enkelen beloofd, de design voor de hexagonen. Ze liggen nog enige dagen te wachten op uw gedacht. Daarna worden ze genadeloos aan elkaar gehaakt, op d’een of op d’andere wijze. Heeft u een gedacht?

huh...

2009-09-27T19:06:00.003+02:00

.... want soms ziet den binnenkant van een bolleken wol er toch wel zo uit, zeker?

late haver komt ook op

2009-09-27T09:20:00.004+02:00

K. zweert bij haverzemelen. Ze draait ze like a wizzard in pannenkoekjes, die eerlijk afsmaken, voedzaam zijn en de cholesterol in ons bloed op natuurlijke wijze verlagen. Wat een voltreffer, die haver. Ik dacht zo bij mezelf, wat kan ik er nu mee doen? En op het gevaar af dat K. lang voor mij de haverzemelenmuffin heeft ontdekt, durf ik toch dit smakelijk ochtendkadetje aan u voorstellen. Ze barsten van de bessen en (overrijpe) bananen, ze omzeilen op sympathieke wijze het probleem van de dagelijkse ontbijtkeuze, en kunnen zó uit de freezer worden weggehapt. [Ahum, na ontdooiing, weliswaar.]

drieeneenhalf

2009-09-25T15:06:00.000+02:00

een vege toekomst

2009-09-24T16:38:00.004+02:00

of anders gezegd, ode 11* van horatius. Ik heb de laatste dagen verdacht veel godennamen, godinnendaden en bijhorende mythes de revue zien passeren, zodanig veel zelfs dat het me zwaar te moede wordt. Het vraagstuk of iets in dit leven ook maar enige betekenis in zich draagt, in fel contrast met cest-la-vie vormt wel vaker een klein struikelblok. Dus zitten E. en ik in het aanschijn van de Brusselse skaters om de hoek (die vormen pas een verdichtsel op zich), de lunch te verdoen aan kruimels en fabeldichten. Hij is het die me wijst op Fatum, Fata en de wetten van de Parcen.

Dezelfde middag zoek ik hen op, de schikgodinnen, en laat ze langs de voordeur binnen. Ze stallen in zeer uiteenlopende tijdvakken hun bevallige drievuldigheid uit en ze deinzen niet terug voor fenomenale gebruikmaking van hun krachten. Ze doen me aarzelen, en toch ook weer niet. Ze schijnen me te willen duidelijk maken dat ik niet moet dralen, en al helemaal niet wil zeuren. Atropos knipt de draad onafwendbaar af, als Atropos daar zin in heeft. Wat zal ze zich bekommeren om wie er onderaan het draadje bungelt? Ik loods hen allen desalniettemin zorgzaam de achterdeur weer uit, kom tot de slotsom hun lotsbeschikking slechts als rode draad te willen zien. Hier. En nu.

* (bijzonder vrij vertaald) - vraag niet (want het is verboden te weten) welk een lot de goden ons toebedelen. raadpleeg ook geen voorspellende tableaus. hoeveel passender is het om te aanvaarden dat wat zo hoort ook zo zal wezen. het is beter niet te weten of Jupiter ons nog enkele winters geeft of dat dit de laatste winter wordt. wees wijs, zeef je wijn en snoei je vage hopen terug tot handelbare brokken. terwijl wij hierover malen slipt kostbare tijd alweer weg. pluk hem dus, die (grijze) dag, en vertrouw zo min mogelijk op de volgende.

ze verkopen zichzelf, meneer

2009-09-22T06:18:00.000+02:00

zeven kilometers

2009-09-20T18:11:00.005+02:00

klik me

zeven leegtes

2009-09-18T17:22:00.015+02:00

allemaal op een zevensprong van huis
de zevenmijlslaarzen thuis gelaten
zeven zeeën overgestoken
voor u
een gat
twee draadknopen
drie zichtbare bochten
vier deurornamenten
vijf borden op een rij
zes grote driehoeken
zeven ongelukken

zen

2009-09-18T07:36:00.003+02:00

Ik merk het als ik de lege bokaal achter in de glasbak wil gooien, en het gat ontwaar. Daar waar de kanariegele plastic bak onder het houten bankje schuilgaat is er niks. Ik overweeg T.’s aandeel erin, dat hij de bak vast ergens anders heeft geplaatst. In de weg, bijvoorbeeld, maar neen, geen obstakels. Ik kijk om me heen en een bekende, misselijke golf trekt heel even door me. Een gesprekje met JJ valt me te binnen, de ochtend dat hij in geuren en kleuren vertelt dat zijn glasemmer wordt gestolen. Op de stoep! In de nacht! Glazen karkasjes op de kasseien geëtaleerd! Ik dacht er destijds bij, je zal een mooie glasemmer hebben gehad, en maybe get a life?

Maar nu voel ik me toch wat uit mijn lood geslagen, want iemand, iemand onbekend heeft onze lege-gele glasbak dus de moeite van het meepakken waard gevonden. Een bak met herinneringen overigens, want het vroegere babybad van T. Ik slaak een zucht. Ik had niet gedacht dat stelen, revisited me vanmorgen zou te beurt vallen. Jaren geleden, en ook traveling with my son T., kwamen we in de huurauto terug uit Disneyland. Rustige heen- en weer reis langsheen de Parijse périphérie, dolle fratsen in Peter Pan Wonderland, per (gelukkige) vergissing in een suite in hotel Cheyenne beland; daar gaat je hoofd van tollen. Die avond laden we de auto uit, ik herinner me dat ik mijn dagboek van de achterbank pluk en de auto afsluit. Als T. een half uurtje binnen is en terug tot aardse termen acclimatiseert, mis ik ineens een reistas.
De robuuste, zwarte tas nota bene, handig met veel vakken, voor onze weekendtrip tot de nok gevuld met goodies, als daar zijn hebbedingetjes, een toiletzak inclusief medicijnen, een volle Yves-Saint-Laurent, en kleren, quoi. Sommige kledingstukken nog gloednieuw, want als rasechte reizigers houden we van ‘nieuw’, onderweg. Er overvalt me onbestemde paniek. Heb ik die tas bij het uitladen op de stoep laten staan? Voordeur open, de stoep ligt er verlaten bij, kijkt me beschuldigend aan. Een langer verhaal dan dat ingekort : een geliefd stukje hebben en houden, ontvreemd, aan onze voordeur.
Ik heb buurman lang verdacht, maar hem nooit in T.’s trui zien rondlopen, noch zijn strakke jongensriem om zijn middel zien spannen, ook geen vleugjes Rive Gauche aan hem opgesnoven. Maar stelen, tja. ’t Is dat we het niet meer nodig hadden, zeker?

een oud koekje

2009-09-16T09:10:00.008+02:00

Ik spreek Jerry aan op het perron. Het is een poos geleden dat ik hem zag, en na vandaag zie ik hem nooit meer, want het is zijn laatste dag op het kantoor waar hij tijdelijk heeft gewerkt. Ik kijk hem na als hij de trein instapt. Vier jaar lang kende ik Jerry in de opleiding en nog steeds liever niet te na. Een kort, gemoedelijk praatje onder vluchtige pendelaars kan net.
De trein rijdt weg. Ik loop naar de voorkant van het perron, om iets te doen te hebben. Halverwege mijn slentertocht zie ik hem aan komen lopen. Ik merk hem op in een snelle oogbolbeweging, en het is voor hem niet anders. Zijn en mijn elementaire deeltjes trekken elkaar onherroepelijk aan. Terwijl we elkaar naderen, speur ik vluchtig naar zijn gelaatsuitdrukking, in de ban van zijn herkenning. Hij zet zich haast onmerkbaar schrap, als een pad, staart verslagen voor zich uit. Mij daagt ineens hoe we beiden ergens vandaan komen, ergens heen gaan, dat we onze eigen paden kiezen en andere links laten liggen. Dat niets is voor altijd, tenzij we dat anders beslissen. Ik doe een stap opzij voor het jonge denderende geweld dat hem toehoort, voor de tocht in zijn nakend kielzog. Ik sta hem toe zijn verpulverende, zij het weinig overtuigende weg te banen. We glippen tastbaar dicht langs elkaar heen. In de overdonderende seconden die volgen verandert de wereld niet, de wachtende forenzen merken de innerlijke storm die twee seconden woedt niet op, de stalen stem van de omroeper weerklinkt.
Hij blijft het hebben, maar dat ik het geen aandacht verleen, ontgaat hem niet. Ooit was dat anders, zijn oude, vertrouwde blik en zijn ingehouden glimlach indachtig, op onze zoektocht naar elkaar, langs weerspiegelende ramen en deuren, doorheen zitbankspleten. Ik ban de herinnering, forever, hij loopt immers door naar achteren. Ik draai me niet om, houd mijn pad langs de sporen aan. De trein van 17.21 loopt binnen.

l'opzione vegetariana

2009-09-13T19:08:00.005+02:00

Af en toe een lasagne zonder vlees is als af en toe een pizza zonder tomaten : het doel valt na te streven. Met andijvie, gestoofd in olijfolie en gekruid met zwarte peper; prei in reepjes gebakken met sojasaus en limoen; een restje sperziebonen natuur; een fijngemalen groentensaus van courgette, venkel, peterseliewortel, ajuin en look; een handvol kerstomaatjes (die openbarsten in je mond, niet op je bord); feta en mozzarella; bechamelsaus maison en de onvermijdelijke vellen pastadeeg, stuur je aan op een vegetarische lasagne die licht verteerbaar is, aan smaak en textuur niks hoeft in te boeten voor haar carnivore variant, en handig wegstapelt in de vriezer.
Ik vertelde laatst over Molly en haar kookboek. Haar recept voor bramencake trok me onweerstaanbaar aan. Ik liep over de boerenmarkt van Gaasbeek gisteren, te speuren naar late bessen, maar moest geduldig wachten (en hopen op goed geluk) tot in het Waterhof, vooraleer ik frambozen, bosbessen en zwarte bramen kon inslaan, die in hun volle kleur en weelderige belofte in het rauwe cakedeeg gleden, om er stroperig gesmolten weer uit te voorschijn te komen. Zo genietbaar goed bestellen we voortaan iedere zondag.

1209200920:13:39

2009-09-12T20:26:00.001+02:00